FILMPJUHHH... Ter verbetering van het kerstgevoel!

Zo kan het toch ook...

LIEP HIER TOEVALLIG TEGENAAN

"WIE GOED DOET GOED ONTMOET"

Kijk hier eens even goed na:

Ik wens alvast iedereen een gezegend kerstfeest toe!


Liefs,

Gabi

M.O.M. 10, week 50, 2012 ___ Een heel bijzonder mens...

Vertel je verhaal; de startzin voor vandaag is:

Ooit, heel lang geleden in een land heel, heel ver van hier;

Het was in de tijd toen de mensen nog om elkaar gaven en men begaan was met het lot van zijn medemens...

Een heel bijzonder mens...

Ooit, heel lang geleden in een land heel, heel ver van hier;
Het was in de tijd toen de mensen nog om elkaar gaven en men begaan was met het lot van zijn medemens...
Leefde er een kleine jongen in dat land; samen met zijn vader, moeder en zijn zeven broertjes en zusjes.
Ze hadden met vijftien kinderen moeten zijn maar de goden hadden anders beslist.
Zijn ouders waren boeren, ze hadden niet veel en het leven was soms zwaar.
Ondanks dat leefde het gezin in harmonie en waren ze gezegend met vele oude wijsheden.
Al bijna vier jaar was het geleden dat de regent en geestelijk leider van hun land was overleden toen diens vertrouwelingen op zoek gingen naar de opvolger… ze gingen op zoek naar de reïncarnatie.
Na heel wat omzwervingen en het raadplegen van des land grootste orakel kwamen ze uiteindelijk aan in de streek, dan in het dorp en uiteindelijk bij de ouders van de kleine jongen; via hun bij hem.
Ze geloofden er heilig in dat de kleine jongen de wedergeboorte was van hun geliefde en vereerde heilige leider.
Wie er nog twijfels hadden onderwierpen het kind aan een heleboel tests en vragen om uit te zoeken of hij wel was wie hun hoopten/vermoedden te hebben gevonden… Er bleven geen twijfels bestaan.
Het jongetje was nog maar twee jaar toen zijn verdere leven voor hem werd bepaald en het lot van zijn volk en land in zijn kleine handjes werd gelegd.
Wat een ongelofelijke opgave…
Zo werd hij gescheiden van zijn familie en moest hij mee naar de heilige stad om daar te worden opgenomen en opgevoed in het klooster zodat hij kon leren wat hij nodig zou hebben om die grote schoenen te vullen die zijn voorganger voor hem had achtergelaten.
Zijn familie werd rijkelijk beloond en er viel zijn ouders grote eer ten deel.
Ze kregen land in de buurt van de heilige stad, een grotere boerderij dan ze ooit hadden durven dromen, zelfs werkkrachten.

De kleine jongen alhoewel vereerd, aanbeden en op handen gedragen, was vaak eenzaam en miste zijn moeder, vader en de andere kinderen.
Zijn opvoeding door de monniken geschiedde liefdevol, heel zorgvuldig maar ook strikt conform de regels van hun geloof.
Het kind moest worden klaargestoomd voor zijn grote taak en verantwoordelijkheden.
Volledig afgeschermd van de buitenwereld groeide hij op omgeven door een ander soort liefde, dat wel, maar zonder zijn moeder op enkele kostbare momenten na als zij op audiëntie mocht komen samen met zijn grote zus.
Op de dag van zijn inhuldiging was hij nog maar vijf jaar oud, daarom bleef het regentschap in handen van een waarnemer tot de dag dat hij klaar zou zijn voor zijn ambt dat hij uiteindelijk, vervroegd, op vijftienjarige leeftijd mocht aantreden omdat de waarnemend regent nogal in ongenade was gevallen in de ogen van het volk en de wereld.
Zo jong als hij was drukte zijn regentschap zwaar op zijn schouders en leek het vaak alsof hij de last en de tranen van zijn hele volk met zich mee moest dragen.
Het volk ging gebukt onder het juk van een grote agressor in die tijd maar hun geloof keurde iedere vorm van geweld af…
De jonge regent zocht helaas te vergeefs naar manieren een oorlog af te wenden en moest mee aanzien hoe zijn volk, de zijnen en hijzelf werden vernedert, hoe hun dierbare geloof en intellectuele erfgoed met voeten werd getreden. Het waren zware tijden…
Politieke onlusten en rellen werden gevolgd door jaren van onderdrukking.
De jongen werd een jonge man, hij voltooide zijn opleidingen met glans maar was vaak verdrietig om alles dat gebeurde en waar hij zo weinig invloed op had in die tijd.
Hij groeide in kracht en wijsheid maar uiteindelijk moest hij zijn geliefde thuisland ontvluchten en ging op vierentwintigjarige leeftijd in ballingschap van waaruit hij wel zijn land bleef besturen…

Ik kan nog wel even doorgaan met dit verhaal over dit bewogen leven van een, in mijn ogen, heel bijzondere en wijze man maar er zijn andere bronnen die het hele verhaal veel nauwkeuriger weergeven dan ik dat zomaar uit mijn mouw kan schudden.

Ik heb in ieder geval enorme bewondering voor deze inmiddels oudere heer en zou me vereerd voelen als ik hem ooit mocht ontmoeten.

Weten jullie over wie ik het heb?

Nog een hint;
Hij ontving op 10 december 1989 de Nobelprijs voor de Vrede.

Zo zouden we er meer moeten hebben op de wereld…

Alle goeds wens ik jullie allen,

Gaabs

DiDi: Dichters op Dinsdag – Thema 4 december: “Morgen”

DIDI... is het geesteskind van Melody

Morgen

Mededogen
Ontzag
Respect
Goedheid
Eerlijkheid
Noestheid

Morgen wil ik de wereld tegemoet treden met M.O.R.G.E.N.

Morgen wil ik…

Medemensen
Omhelzen;
Ruimhartig,
Grootmoedig,
Eerbaar,
Nobel.

M.O.R.G.E.N. ; zo zou het moeten zijn…

Helaas zal ook morgen de wereld worden geteisterd door M.O.R.G.E.N.

Moord,
Ontreddering,
Rampspoed,
Gruwelen,
Ellende,
Nood

Morgen, morgen, morgen… morgen wordt het beter….
Morgen; waarom niet vandaag?

Tot morgen...,

Gaabs

M.O.M. 8, week 48, 2012 ___ "De GOEDE oude tijd"

THEMA: De goede oude tijd! 

Tja, nu is het al woensdag en eindelijk kom ik, misschien zo’n beetje half zeg maar, aan mijn eigen M.O.M. toe… het is toch echt niet te geloven!

Nog ”Photosunday”, nog “Camera Critters” hebben mij gezien afgelopen weekend en ook bij de DIDI schitter ik alleen maar met mijn afwezigheid… pfffffffffffff… Nou zeg!

Alle ideeën die ik had voor bovengenoemde ‘loggies’ zijn verzopen in de ruige golven van de alledaagse sleur. BAH!!!
Hier baal ik echt van…
Sorry voor dit gezeur maar ik moet even mijn hart luchten! Haaaaahhhhh…

Naast de sleur kwamen er ook wel wat gezellige momenten voorbij gelukkig, maar juist daardoor heb ik nog minder tijd voor mezelf over gehouden.
Nou ja, ik ben vast niet de enige in bloggerland die het soms zo vergaat.

O.K…..

Terug naar de goede oude tijd dan maar?

Waar denk ik eigenlijk aan als ik zeg “De goede oude tijd”?...
Bedoel ik dan de tijd, zo’n +/- 40 jaar geleden toen ik nog een klein meisje was?
Of bedoel ik de tijd nog veel langer geleden? Lang voordat ik er überhaupt was?
Misschien allebeide wel een beetje…
Ik denk dan aan “De GOEDE oude tijd”; niet aan de tijden van oorlog en ontberingen, niet aan de armoede (die er nu trouwens ook nog steeds bestaat), niet aan gebrekkige gezondheidszorg en ook niet aan het feit dat wij vrouwen vroeger vrijwel geen rechten hadden.
Ik zie voor mijn geestesoog dan altijd de mooie momenten, de plaatjes van de volmaakte eenvoud van het leven en het simpele, gewone geluk dat mensen daaruit konden putten.

Dat de oude tijd vaak alles behalve GOED was dat is uiteraard een feit…

Eigenlijk wilde ik een mooie foto show maken voor deze M.O.M.; helaas ben ik er niet aan toe gekomen en gaat me dit ook vanavond niet meer lukken.
In plaats daarvan zit ik nu gewoon even te mijmeren.

Waarom zeggen we altijd “De goede oude tijd” als we toch donders weten dat het niet altijd even rooskleurig er aan toe ging destijds?
Volgens mij hunkeren wij allen zo nu en dan gewoon naar die eenvoud van toen en naar de vele malen langzamere levensstijl van vroeger.
Waarom moet alles zo gejaagd tegenwoordig?
Is het eigenlijk niet genoeg te doen wat nodig is om te kunnen leven en het daarbij te laten?
Waarom jagen we allen het geluk na, streven we alsmaar naar MEER terwijl we eigenlijk alles al hebben en meer; het geluk voor onze voeten ligt?
Zijn we simpelweg vergeten ons te bukken om het op te rapen?

Ik ben geen uitzondering in dit leven op al mijn medemensen hoor… ik laat me net zo meeslepen, als alle anderen, in deze “RATRACE” die we de moderne samenleving noemen.
Maar waarom?... Weet jij het?

Soms verlang ik heel erg naar de eenvoud en rust van weleer.

Hebben jullie dat ook?


Zullen we vanavond eens gewoon de computer uitzetten, ook de elektrische verlichting en met een brandend kaarsje op tafel gaan zitten, al dan niet samen met een partner of vriend, om gewoon van de rust en elkaar te genieten?

Soms verlang ik hier heel erg naar…



Een fijne avond allemaal.



Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 6, week 46, 2012 ___ Zo was 11 November altijd voor mij…

Hallo allemaal...

Helaas ben ik er werkelijk en met de beste wil niet eerder aan toe gekomen mijn verhaal op te schrijven voor deze M.O.M. dan vandaag.
Maar niet getreurd... Beter laat dan nooit... Bij deze dan alsnog!
Het is dus eigenlijk een M.O.D. geworden...

____________________________________

ONDERWERP:

11 November

Zo was 11 November altijd voor mij…

Als kind voelde ik me ieder jaar weer heen en weer getrokken tussen Sint Maarten en het beginnende carnavals gebeuren… Sint Maarten won ieder jaar opnieuw. 

Carnaval begon voor mij persoonlijk eigenlijk pas ergens in februari belangrijk te worden.

Bij ons in het dorp en ook in de andere gemeenten in de ruimere regio kent Sint Maarten een rijke en kleurrijke traditie.

Op school, in de kerk en ook thuis werd uitgebreid aandacht besteed aan het verhaal en de betekenis van Sint Maarten.

Alle kinderen waren ieder jaar noest bezig met het vervaardigen van de mooiste en soms ingenieus ontworpen lampionnen. Er werden heuse wedstrijden “lampion bouwen” gehouden.

Meestal was het de bedoeling dat je in je lampion iets uit het Sint Maarten verhaal uitbeeldde of iets anders dat aansloot bij de gedachte/betekenis van het feest.

Ik realiseer me nu opeens dat ik nog niet heb verteld waar ik dan eigenlijk vandaan kom…

Jongens… wordt het toch opeens tijd met de billen bloot te gaan….

Gaab is allochtoon; geloof het of niet!

Ik ben in het Duitse dorpje Waldniel, dat in de redelijk pittoreske gemeente Schwalmtal ligt, geboren.

Das dus net over de grens bij Roermond.

Net na mijn negentiende ben ik echt in Nederland komen wonen.

Schwalmtal en de mensen daar zijn eigenlijk ook een soort Limburgers; zelf qua taal…

Ik zeg altijd je hebt Nederlandse en Duitse Limburgers daar zo langs de grens.

De gesproken dialecten komen soms toch wel erg overeen, zo ook de folklore.

Na een half jaar in Den Haag op kamers te hebben gezeten ben ik terug gekomen in het Limburgse.

Maar liefs negentien jaar ben ik toen in HET ECHTE LIMBURG gaan wonen, namelijk in Venlo totdat ik 2008 naar Noord Holland ben verhuisd.

Terug naar Sint Maarten…

Bij ons in ’t dorp, zo ook in alle andere dorpen in diezelfde streek, leefden we dus allemaal erg naar die dag toe.

Wat was dat spannend; eigenlijk een beetje zoals de Sinterklaasavond voor de Nederlandse kinderen.

De huizen en tuinen werden versiert met lampionnen en kaarsjes, iedereen oefende de oude liederen weer, zelfs de volwassen mensen.

Op school werd er zelfs voor geoefend.

Op de dag/avond zelf lag er altijd een haast ‘van spanning en verwachting knisperende' sfeer over het dorp.

Net voordat het donker werd, werd zich op een afgesproken locatie, meestal op het schoolplein of op het dorpsplein, verzameld en enigszins in formatie opgesteld.

Eerst de harmonie, dan de kinderen erachteraan… 

Op de een of andere manier had iedereen er enorm zin in en letten de grote kinderen op de kleintjes; de volwassenen die meeliepen letten op dat niemand zich brandde aan de kaarsen en fakkels.

De brandweermannen liepen mee voor de veiligheid en de politie escorteerde de hele stoet (de opkomst was echt altijd fors) langs een vooraf vastgelegde route.

Wij als kinderen vonden dat allemaal maar wat bijzonder en interessant, het gaf iedereen het gevoel toch wel met iets belangrijks bezig te zijn denk ik.

Opeens viel echt de avond, alle lichtjes waren aangestoken en de harmonie warm gespeeld…

Daar liepen we dan met rillingen over de rug, zingend zo luid en mooi als we konden en zo ontzettend trots op het hele gebeuren, op elkaar en ook een beetje op ons zelf en de lampion die we aan de lange stok in onze handjes hielden zo hoog boven ons hoofd als we maar konden.

Wat een feest was dat!

Het door mij, en door de meeste andere kinderen ook denk ik, met iets van ongeduld verwachte moment waarna we dus heel erg uitkeken, was het als opeens Sint Maarten zelf in zijn mooie lange gewaad met die prachtige cape op zijn fantastisch mooie, grote paard langs de stoet verscheen.

Op zijn paard, dat met hoog verheven hoofd in een mooie draf langs de optocht liep, voegde hij zich bij ons om voorop naar het grote vreugdevuur te rijden dat altijd al in lichterlaaie brandde bij aankomst van de zingende menigte.

Sint Maarten reed iedere keer meerdere rondjes rond dat enorme vuur op zijn dappere ros.

De stoet stond dan stil rond dat vuur en allen keken vervuld van een soort blijdschap en bewondering toe hoe de ridder zijn cape van zijn schouders trok, ermee van het paard sprong, het met zijn zwaard in tweeën deelde en de ene helft aan de in vodden gehulde en bibberende bedelaar gaf die bij het vuur kwam zitten om een beetje warmte te vangen op die koude winteravond.

Het was iedere keer gewoon aangrijpend zo mooi werd dat stukje uit het verhaal uitgebeeld; ik kan me herinneren dat menig een wel wat traantjes stond weg te pinken.

Wij kinderen stonden ons te verdringen om zo dicht bij Sint Maarten en zijn paard te kunnen komen als mogelijk… als het je dan nog lukte om hem de hand te kunnen geven en je zelfs het paard had mogen aaien dan voelde je je koning te rijk.

Tja… zo ging dat bij ons in het dorp… Ik heb er hele mooie herinneringen aan, terwijl ik zit te typen voel ik hetzelfde in me opborrelen als toen.

Na afloop kregen alle kinderen een hele tas met lekkers mee naar huis… uitgereikt door Sint Maarten en zijn helpers (nee geen pieten…;-) ).

De oudere kinderen liepen die avond, net als in Nederland, ook nog zingend langs de deuren.

Eigenlijk was Sint Maarten voor mij als kind een van de mooiste feesten in het jaar waar ik heel erg naar uitkeek.

Deze keer geen foto's helaas, das omdat ik er geen van heb... jammer genoeg.

Ik hoop dat ik met mijn woorden alleen het plaatje van toen voor jullie heb kunnen schetsen en dat jullie een klein beetje in de betovering, die ik als kind heb ervaren, kunnen delen.

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 4, week 44, 2012 Is bloggen een vorm van exhibitionisme?

Hallo allemaal...

Ik maak er maar een M.O.D. van deze keer; heb mijn bijdrage klaar en zit te popelen die te plaatsen.
Misschien kan ik zo enige bedenkingen van de een of andere mede-blogger weg nemen om aan deze M.O.M. mee te doen.
Als er hier vreemde vogels op vreemde manieren op reageren dan kan ik jullie nog op tijd waarschuwen; goed!?

En nu ter zake...:

ONDERWERP:

EXHIBITIONISME / EMOTIONEEL EXHIBITIONISME

Nu zie ik jullie denken... "HUHHH???"

Rustig maar... Gaabs is niet gek geworden en ook niet pervers of eng...

De laatste tijd kom ik steeds vaker bovengenoemde tegen met betrekking tot bloggen.

Hoe zit dat nou?

Hoe zie ik dat?

Hoe zien jullie allen dat?

____________________________________

Das dus de opdracht... Hier volgt mijn bijdrage:

Exhibitionisme (uitleg van Wikipedia)

Exhibitionisme in ruime zin is het seksueel genieten van bekeken te worden. Het kan gaan om door kleding bedekte geslachtsorganen, of om een (deels) naakt lichaam en eventueel ook om seksuele gedragingen; het is het complement van voyeurisme. De WHO stelt dat exhibitionisme een parafilie is.

Het woord exhibitionisme wordt meestal gekoppeld aan het gedrag van mannen die zichzelf bloot laten zien. Een ander woord voor een man die zich onverwacht en ongevraagd bloot toont is een 'potloodventer'. Iemand die er mee geconfronteerd wordt, kan schrikken, maar in het algemeen is de exhibitionist niet uit op verdere seksuele toenadering.

In engere zin is exhibitionisme een voorkeur van een persoon voor het tonen (bekeken worden) boven aanraken.

Het begrip exhibitionisme wordt ook in niet-seksuele zin gebruikt wanneer men veel over zichzelf prijsgeeft aan vreemden en/of graag veel aandacht krijgt, bijvoorbeeld door middel van het laten zien van zijn of haar website of door zich veelvuldig te tonen in een televisieprogramma. Iemand die daarmee behept is, wordt wel ‘mediageil’ genoemd.

De vraag waarover ik me vandaag buig is dus of bloggers aan niet-seksueel dus emotioneel exhibitionisme doen of niet.

Lastig…
Zo nu en dan kom je een weblog tegen dat je wel doet vermoeden dat de auteur emotioneel instabiel is of tenminste hunkert naar een beetje aandacht.
Tja, dat kan… bloggers zijn immers echte mensen die levensechte obstakels tegen komen in hun dagelijkse bestaan.
Om nu te stellen dat alle bloggers onopgeloste problemen hebben lijkt me echter heel erg overdreven.
Ieder mens wil volgens mij graag gehoord worden… maar is dat dan meteen exhibitionisme?
Omdat je iets verteld in woord en beeld betekend dat toch niet meteen dat je lijd aan een soort van grootheidswaan of een onbedwingbare drang je als ‘de beste’, ‘de slimste’ of ‘de knapste’ te profileren.
Als je in de een of andere openbare gelegenheid spontaan in gesprek raakt met wie dan ook dan wordt je toch ook niet meteen betitelt als exhibitionist; als je in de supermarkt een babbeltje maakt met iemand die je in feite nog niet kent ben je dan gek of raar?
Een blogger schrijft, of plakt foto’s, verspreid zijn of haar mening net als andere schrijvers, journalisten of columnisten dat doen alleen dan via internet en niet in kranten, boeken of dergelijke.

Andere mensen mogen het lezen of bekijken… ze mogen; niemand dwingt hun.

Dus… NEE!!! Bloggers zijn wat mij betreft geen exhibitionisten.

Nu even naar mezelf…

Ik blog omdat ik graag een creatieve uitlaatklep ter beschikking heb.
Van natura ben ik iemand die veel denkt en over de meeste onderwerpen wel degelijk een eigen mening heeft.
Ook ben ik benieuwd naar de mening van anderen, zonder dat die mening vervolgens mij van gedachten laat veranderen; dat gebeurt bijna nooit.
Verschillende meningen mogen wat mij betreft naast elkaar existeren; ik zie daarin geen bedreiging, eerder een verrijking.
Heel af en toe kan de andere mening, van iemand anders, uiteraard ook mij dusdanig aan het denken zetten dat ik tot nieuwe inzichten kom; ik heb niet alle wijsheid in pacht.
Omdat ik wel een stem in deze wereld wil hebben deel ik graag mijn gedachten, indrukken en ook mijn creativiteit.
Volgens mij is dat ook exact wat al die andere schrijvers en ook kunstenaars doen; niet meer en niet minder.
Verder ben ik een persoon die zichzelf niet te erg wil opdringen en op de voorgrond wil plaatsen, daarom vind ik bloggen juist helemaal handig.
Mensen zijn welkom op mijn blog, ze mogen lezen, kijken en reageren maar ze moeten niet.

Ik vind bloggen dus een gezonde, bescheiden manier om mijn opvattingen en creatieve uitingen te delen met de wereld.

Al schrijvend is het trouwens mogelijk om je gedachten/bevindingen ongestoord en zonder afleidende onderbrekingen te uiten en zo tot de essentie te komen van wat je werkelijk zeggen wil. Heel bevrijdend!
Andere mensen ‘moeten je wel uit laten praten’…

Is het niet zo dat geschreven informatie, in welke vorm dan ook, beter en duidelijker over komt en kan worden verwerkt door de lezer dan enkel een vluchtige woordenstroom?



En tot slot…

NEE!!! Ik ben nog nooit seksueel opgewonden geraakt dor te bloggen.

Gezien de uitleg van de Wiki kan ik dan toch bij voorbaat geen exhibitionist zijn.



En das hoe ik het zie…

De groeten,

Gaabs 

* Feng Jianmei * Zegt die naam je iets? (Let op!!! GEEN leuk logje...)

Al nieuws lezend struikelde ik over iets: KLIK HIER dat me werkelijk heeft gechoqueerd en me vult met woede, afschuw en verbijstering…
Verdriet ook eigenlijk...

Onlangs gebeurd.

Voor meer nieuwsberichten: KLIK HIER

Voor foto's, (houdt er rekening mee dat de foto's erg hard en choquerend kunnen overkomen!): KLIK HIER

Wat zijn dat voor mensen die tot zoiets in staat zijn?

En hoe zit dat met "Primum non nocere"?

Hopelijk kunnen mensen en -vrouwenrechten organisaties hier iets aan doen; ik bedoel dat zoiets nooit meer kan en mag!



Verbijsterend…

Ik ben er stil van en woedend, verdrietig, verbijsterd... leven we werkelijk in een wereld die zoiets toestaat? In 2012?

Groeten,

Gaabs

UPDATES

• Druk als altijd
• Zeilen gaat zo vaak mogelijk door en bevalt prima; lukt al heel aardig
• Een van mijn pas nieuw geadopteerde muizendametjes bleek zwanger; gezinsuitbreiding
• Het huishouden en alle regelzaken slokken me soms bijna helemaal op (as usual...)
• De mantelzorg in drievoud houdt me goed bezig... (om me te vervelen geen tijd joh...)
• Vandaag met me vader naar het AMC geweest, bij de glaucoomspecialist...
• Er zullen nog heel veel bezoeken volgen t. b. v. de verdere behandeling
• Er is nog hoop dat volledige blindheid van Pa kan worden voorkomen (van een oog tenminste)
• De junior (kind met Syndroom van Down en autisme... voor de rest "Een echt kind hoor!" ;-)
  Zo, die is er uit! Heb ik dat ook eens ergens hier benoemd...) is deze week iedere dag thuis, geen logeren op Leekerweide...
• Morgen "tuin en -boodschappendag" en weer op tijd 15.30 thuis klaarstaan voor de schoolbus.
• En overmorgen, en dan die dag, en zo gaat het maar door...
• Oh, ja... niet vergeten de afspraken voor mijn moeder te regelen bij de huisarts en het diabetes centrum; uiteraard haar daarheen rijden ook
• Ergens, ik meen vrijdag, ook nog ff naar de tandarts met mezelf...
• en, en, en... en ergens deze week meteen na school nog met de junior naar de kapper
• Meestal te druk dus om te bloggen!

Volgens mij heet dat gezin, zorg voor elkaar, verantwoordelijkheden nemen?

Ach, soms is het allemaal wat veel zo maar misschien mag ik af en toe over mijn schouder kijken en dan ontdekken dat mijn inspanningen voor de mensen om me heen WEL DEGELIJK het verschil maken en hun bestaan veraangenamen.

Alles in het leven zal wel een reden hebben toch?

De groeten,

Gaabs

Voedselverspilling

Na aanleiding van DIT BLOGJE van Minoesjka heb ik mijn gedachten laten gaan...


Ik heb die uitzending van Zembla niet gezien nu net alsnog bekeken via de website van de Vara maar en kan me er alleen maar bij aansluiten dat we met ons allen voedsel verspillen... kijk om je heen.
Kijk alleen maar eens hoe dat in de supermarkt gaat.
Ik heb ooit een tijdje brood en gebak met de vrachtwagen naar de winkels gereden voor een hele grote brood en -banketbakkerij; we moesten ook altijd het brood en gebak dat ze niet op tijd hadden kunnen verkopen in die winkels weer mee terug nemen.
Wat gingen me toen de ogen open zeg...

Het sneed in me ziel en geweten; we MOESTEN al dat gebak zo in de container (GROTE CONTAINER geen KLIKO) kieperen.
Een deel daarvan werd nog wel gesleten aan de veevoederfabriek maar lang niet alles.
Het waren alleen bij ons bedrijf (en er zijn er nog wat van) 4 tot 8 containers per week. VERSCHRIKKELIJK!

Officieel mochten we ook geen brood of ander gebak dat terug van de winkels kwam mee naar huis nemen... nou, ik had daar al heel snel maling aan.
Stelen mag niet, dat klopt... maar was dat nou echt stelen dat ik dat arme brood voor de container heb gered?

Het was uiteraard niet alleen brood dat over bleef bij die supermarkten... denk aan al die andere versproducten!

Hier thuis proberen we niets weg te gooien... ook als de datum overschreden is niet.
Bedoel als iets werkelijk bedorven is dan houd het op maar anders proberen we eerst ff of het nog goed is.
Meestal blijven etenswaren nog een hele week langer goed als je koelkast heel koud staat; het een en ander zelfs nog langer behalve vlees helaas.
Als ik merk dat ik te veel eten heb ingeslagen (vooral vlees en vleeswaren) dan stop ik het meteen in de vriezer.
Met brood en een hele boel groenten kan dat ook. Groenten moet men soms wel voorkoken maar dat weten jullie vast.


Klopt dat we met ons allen in deze consumptiemaatschappij vreselijk bezig zijn.
Het moet toch anders kunnen!
Ik ga hier verder over nadenken... jullie ook?

Groeten,

Gaabs

PHOTO MONDAY 007... UN/VN

Schrijf hierbij een verhaal, van minimaal 150 woorden

Photo Monday, ook mee doen lees de spelregels

UN/VN 

De definitie volgens Wikipedia:

Verenigde Naties United Nations - Organisation des Nations unies - Naciones Unidas - Организация Объединённых Наций - 联合国 - امم متحدة
Vlag van de Verenigde Naties
Bestuurscentrum	New York tevens: Genève, Wenen, Nairobi
Oprichting	alliantie: 1 januari 1942 organisatie: 24 oktober 1945
Werktaal	Arabisch, Engels, Frans, Mandarijn,Russisch, Spaans
Lidmaatschap	193 leden origineel: 51 leden laatste lid: Zuid-Soedan (2011)
Secretaris-generaal	Ban Ki-moon (2007 – 2011)
Website	Verenigde Naties

De Verenigde Naties (afkorting: VN) zijn een internationale organisatie, opgericht in 1945 na de Tweede Wereldoorlog, door 51 landen. Het is een intergouvernementele organisatie die samenwerkt op het gebied van het internationale recht, mondiale veiligheid, behoud van mensenrechten, ontwikkeling van de wereldeconomie en het onderzoek naar maatschappelijke en culturele ontwikkelingen.

De organisatie telt sinds 14 juli 2011 193 lidstaten[1]. Vrijwel elk internationaal erkend, onafhankelijk land is lid van de organisatie[2]. Vanuit het hoofdkantoor in New York en de deelhoofdkantoren in Genève, Wenen en Nairobi beslissen de lidstaten en de gespecialiseerde organisaties van de Verenigde Naties tijdens reguliere ontmoetingen over essentiële wereldzaken en wereldomvattende gebeurtenissen. Sinds eind jaren 90 is de organisatie zich ook meer gaan richten op interne ontwikkelingen en hoe de Verenigde Naties mee kunnen groeien met de vraag naar een nieuwe methode van wereldwijde samenwerking[3].

Er zijn zes bestuursorganen die de werkzaamheden van de organisatie aansturen: de Algemene Vergadering, de Economische en Sociale Raad, het Internationaal Gerechtshof, het Secretariaat, de (tegenwoordig inactieve[4]) Trustschapsraad en het meest dwingende en bekendste orgaan van de Verenigde Naties, de Veiligheidsraad. Daarnaast zijn er diverse gespecialiseerde organisaties die deel uitmaken van het interne systeem van de Verenigde Naties, waaronder UNESCO, de Wereldbank en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Tevens hebben de Verenigde Naties gespecialiseerde programma's, zoals UNICEF en het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP).

Lees het hele artikel op Wikipedia:

But what’s the catch…?

Dat is iets dat ik me al een hele tijd (jaren) af zit te vragen.

Ik kan er mijn vinger maar niet helemaal op leggen…

Ik heb geen vertrouwen in deze hele organisatie.

Door de decennia heen is toch wel vaker gebleken dat men meer geeft om economische en politieke belangen dan om mensenrechten.

Het mag dan waar zijn (althans in de ogen van sommigen), dat het nodig is eerst oorlogen uit te vechten over de hoofden en onder de gelederen van het “gewone volk” teneinde structurele verbeteringen/veranderingen te bereiken…
Maar heiligt het doel werkelijk alle middelen?

Hoe is het goed te praten dat er onder de mooie deknaam van
“VN Missie” verkracht, gemoord en gestolen wordt?

Is het niet erg aanmatigend van sommigen te beslissen welke volkeren, onderdrukt en uitgebuit,
er hulp verdienen en welke niet omdat er (in mijn ogen) volgens hun niets te halen valt?

Het is toch altijd de “kleine man”, het zijn de kinderen die het meest te lijden hebben…

Iedere oorlog is VERY BIG BUSINESS!

Ik ben bang dat het de grote leiders van de VN-organisaties wereldwijd uiteindelijk gaat om geld, macht en niet veel meer dan dat.

Ik zeg niet dat alle VN-organisaties corrupt zijn maar heb zo mijn vraagtekens bij de een en ander…

Hopelijk heb ik nu niemand boos gemaakt met mijn gedachtegangen.

Ik kan nog niet alles dat ik zou willen verwoorden in de juiste termen vatten…

Mijn gedachten gaan nog een tijdje hierover door dat is zeker.

Voel je vooral vrij je eigen mening hierover te hebben.

Tot slot:

Ik ben overtuigt dat de oprichters nobele doelen voor ogen hebben gehad; velen van de leden zullen dat ook nu nog hebben… maar zeker niet allen.

Groeten,

Gaabs

URGENT!!! ....KONY 2012.... Take a look!!! Take the pledge!!! Spread the news!!!

KONY 2012 from INVISIBLE CHILDREN on Vimeo.


Hallo allemaal!

Misschien is dit voor velen al oud nieuws... ik zag de film nu net voor het eerst.

Dat er een Joseph Kony rondloopt en dat er in Uganda Kinderen tot kindsoldaten/rebellen/moordenaars worden gemaakt onder dwang is mij al langer bekend.

Nu struikelde ik eindelijk over deze fantastische campagne!!!
Het is tijd!!!


Stiekem zou ik willen dat het mijn idee en inzet waren geweest... RESPECT met louter hoofdletters.

Mij gaat dit verhaal diep onder mijn huid...

Aanpakken die kerel en opruimen en met hem allen die er nog zulke onmenselijke en onterende praktijken op na menen te mogen houden!

TAKE THE PLEDGE!



De groeten,

Gaabs

Dinszin

Bezig met Blog hoppen ging ik weer eens op visite bij Aline.

Haar uitdaging "Dinszin" viel mij op... ik dacht laat ik het ook eens proberen!


Hier dus mijn versie/vervolg op het thema voor deze week:


ZE LIEP NAAR BINNEN EN LEIDDE HEM NAAR DE TAFEL.
Hij was gekleed in een simpele spijkerbroek en een geruit shirt; zij daarentegen was gehuld in een glanzende zwarte bontjas.
Samen waren ze best een opvallende verschijning te noemen; hij en zijn beste vriendin en grote liefde.
Heel zorgzaam en oplettend liet zij hem plaatsnemen op een stoel aan een tafeltje bij het raam van het kleine restaurantje.
Tegenover hun zat een heel mooi jong meisje…
Zij had hem nog nooit eerder gezien en wist niet wie of wat te verwachten.
Teder glimlachend reikte ze hem haar handen en zei dat ze hem heel knap vond waarop hij haar vroeg of ook hij eens goed naar haar zou mogen kijken… “Dat is goed” zei het jonge, nu ietwat verlegen, meisje.
Dus stond hij op, heel voorzichtig liep hij om het tafeltje heen om dicht voor haar te kunnen staan.
de elegante dame in de bontjas, die al die tijd aan zijn zijde was gebleven, leidde hem tot heel dicht bij het meisje…
“Mag ik?” vroeg hij nog een keer; “ja” en toen legde hij zijn handen heel teder om haar gezichtje om zich zijn beeld te vormen. “Jij bent mooi” zei hij met zachte stem…
Stralend gingen ze weer zitten, nu dicht bij elkaar… De dame in de bontjas lag aan hun voeten; tevreden.
Na een tijdje verlieten ze met hun drieën het lokaal en liepen naar het park zodat de dame genoemd ‘LADY’ het er eens even van kon nemen.
verlost van het tuigje en de riem rende ze vrolijk blaffend rond.
Dat kon nu, nu haar beste vriend er een lieve vriendin bij had gevonden die haar taak voor eventjes wilde overnemen.

Mooi hé?



Doneer jij ook weleens voor de opleiding van een pup tot blindengeleidehond?

http://www.adopteereenpup.nl/

Als de maan schijnt door de bomen... DAN IS HET NACHT!

Gisteravond stond ik onder de douche mijn indrukken van de dag te overpeinzen...

Dat is heel vaak zo; mijn gedachten gaan overal even langs.
Soms sta ik opeens een liedje te fluiten, dan te zingen...

Gisteravond deinde er opeens een "goede oude bekende" door mijn hoofd terwijl ik het nieuws, dat ik net van tevoren op het WWW had gelezen,
nog even revue liet passeren.

Het melodietje van een ons allen bekend Sinterklaasliedje...
De titel van dit blog verraad het al maar toch ter verduidelijking…:

“Zie de maan schijnt door de bomen..."