Vooraankondiging M.O.M !!! Update... Toch iets nieuws!!!

Voor wie nog niet weet waar dit over gaat lees ook even mijn vorige bericht.

Gisteravond laat heb ik nog email contact met Aline gehad en zijn we het met elkaar eens geworden dat ik de Dinszin en de W.O.W. niet ga adopteren maar mijn eigen idee uitwerk tot iets meer of minder nieuws.

Aline doet in de toekomst weer  lekker zelf de Dinszin en de W.O.W. 

Dus... de M.O.M. gaat hier "geboren" worden...

Ik ben van plan om te variëren met de ene week een start zin voor een verhaal,
dan weer een thema om naar eigen fantasie invulling aan te geven en soms een onderwerp uit het nieuws ter discussie te stellen.
Dat laatste omdat ik benieuwd ben hoe jullie over het een en ander denken...

Voor het uitwerken van een thema wil ik allen uitnodigen er vrij invulling aan te geven door te schrijven (fictief, vanuit je hart of je eigen beleving überhaupt),
te plakken (collage?) of een soort reportage te maken wel of niet met eigen foto's.

Ik stel geen enkele eisen aan de lengte (aantal woorden) van jullie bijdrage.

Dus... LEEF JE UIT!!!

Ik hoop dat er velen zullen meedoen.

Ik wil mijn best doen om de opdracht wekelijks te plaatsen; als het even kan op zondagavond laat of op maandagochtend.

Zo, nu heb ik al een beetje verteld wat de bedoeling is.

Ik ga nog een aparte pagina maken met de 'spelregels'; de uitleg dus voor de toekomst als dit bericht niet meer op mijn startpagina staat.

Meedoen kan op de gebruikelijke wijze door een reactie met de link naar je werk onder de opdracht van die week te plaatsen zodat we allen elkaar weten te vinden en bij elkaar kunnen lezen & reageren.

Tot gauw... Een fijne dag allen!

Groetjes,

Gaabs

VOORAANKONDIGING!!! (Semi)nieuwe schrijfopdracht/-uitdaging…

Velen van jullie kennen de schrijfopdrachten van Aline; de Dinszin en de W.O.W.

Omdat Aline heeft aangekondigd er voorlopig mee te stoppen en ik dit wel jammer vind heb ik me nu zelf voorgenomen haar idee te adopteren in ietwat andere vorm.
Dit heb ik al aan Aline laten weten en haar gevraagd of dit wel o.k. is; ik ben er niet op uit iemands idee te stelen namelijk. Ik wacht nog op antwoord maar ga er voorzichtig van uit dat het wel goed is omdat het niet opdrachten in dezelfde vorm betreft maar net even anders, ook met een andere naam en zo.

Dus… Als Aline het goed vind komt er hier met ingang van de komende week de:

De spelregels zullen hier dus ook algauw te vinden zijn…


Het gaat wel op Dinszin lijken maar met wat extra opties denk ik… wait and see!

Over de frequentie ben ik er nog niet helemaal uit… wekelijks of om de twee weken…

Ik heb er zin in… hopelijk vind ik er ook de tijd voor.




Groetjes en zo,


Gaabs

DINSZIN 004

De startzin van 28 februari:

ZWIJGEND GENOTEN ZE VAN HET ETEN EN ELKAAR.

Deze zin is het begin van je verhaal en vandaar ga je schrijven, minimaal 100 woorden

Ook mee doen lees de spelregels

Komt `ie…:

Een heel leven al

ZWIJGEND GENOTEN ZE VAN HET ETEN EN ELKAAR.
Het was alweer een lange dag geweest, op met het krikken van de dag en al gauw op weg om de kleinkinderen op te halen.
Ze hebben voorjaarsvakantie en dan is een dagje met opa en oma heel erg welkom.
Welkom, vooral ook voor hun ouders die beiden lopen te jongleren met een baan, de kinderen en het huishouden.
Vroeger was dat heel anders dacht oma Anni… toen bleef de vrouw thuis voor de man en de kinderen.
Enfin, de tijden veranderen… dacht ze en eigenlijk was ze ook wel trots op haar dochter dat ze `een eigen leven’ had naast het gezin. Net voor het eten had ze de kids opgehaald op weg van haar werk naar huis en was zelfs met een bloemetje gekomen.
Opa Hans, Anni's trouwe echtgenoot die ze door en door kende, zat tegenover haar aan de keukentafel moe maar voldaan te glimlachen boven zijn bord met dampende boerenkool en worst… heerlijk.
Ze wist waaraan hij dacht; hij zat te glunderen bij de gedachte aan hun twee schatten van kleinkinderen, hoe ze met hun door het bos hadden lopen banjeren…
Net als vroeger met hun eigen kroost. Prachtig!
Wat vlogen de jaren toch voorbij… Was het niet vorige week nog dat hun kinderen hun hand vast pakten om hun de `net voor het eerst ontdekte wonderen van het bos’ te tonen?
Tjeeeeeess…
Gelukkig hebben de kleinkinderen die taak overgenomen.
Ware het niet dan zouden ze die dagen van vroeger veel erger missen.
Zo zaten ze dan samen aan hun tafeltje in de keuken; beiden in stilte minnelijk glimlachend aan hun avondeten. Ze wisten altijd al van elkaar wat ze dachten…
Dat behoefde geen woorden meer na 62 jaar getrouwd te zijn met elkaar; een `heel leven’ al.
Opeens doorbraken beiden tegelijk de stilte…

“Wat was het toch een lekker dagje.” zeiden ze als uit een mond en reikten elkaar over de tafel heen de handen, hun lippen getuit voor een lieve, kleine zoen.

Dat wassie dan...

Groeten,

Gaabs

Dinszin

Bezig met Blog hoppen ging ik weer eens op visite bij Aline.

Haar uitdaging "Dinszin" viel mij op... ik dacht laat ik het ook eens proberen!


Hier dus mijn versie/vervolg op het thema voor deze week:


ZE LIEP NAAR BINNEN EN LEIDDE HEM NAAR DE TAFEL.
Hij was gekleed in een simpele spijkerbroek en een geruit shirt; zij daarentegen was gehuld in een glanzende zwarte bontjas.
Samen waren ze best een opvallende verschijning te noemen; hij en zijn beste vriendin en grote liefde.
Heel zorgzaam en oplettend liet zij hem plaatsnemen op een stoel aan een tafeltje bij het raam van het kleine restaurantje.
Tegenover hun zat een heel mooi jong meisje…
Zij had hem nog nooit eerder gezien en wist niet wie of wat te verwachten.
Teder glimlachend reikte ze hem haar handen en zei dat ze hem heel knap vond waarop hij haar vroeg of ook hij eens goed naar haar zou mogen kijken… “Dat is goed” zei het jonge, nu ietwat verlegen, meisje.
Dus stond hij op, heel voorzichtig liep hij om het tafeltje heen om dicht voor haar te kunnen staan.
de elegante dame in de bontjas, die al die tijd aan zijn zijde was gebleven, leidde hem tot heel dicht bij het meisje…
“Mag ik?” vroeg hij nog een keer; “ja” en toen legde hij zijn handen heel teder om haar gezichtje om zich zijn beeld te vormen. “Jij bent mooi” zei hij met zachte stem…
Stralend gingen ze weer zitten, nu dicht bij elkaar… De dame in de bontjas lag aan hun voeten; tevreden.
Na een tijdje verlieten ze met hun drieën het lokaal en liepen naar het park zodat de dame genoemd ‘LADY’ het er eens even van kon nemen.
verlost van het tuigje en de riem rende ze vrolijk blaffend rond.
Dat kon nu, nu haar beste vriend er een lieve vriendin bij had gevonden die haar taak voor eventjes wilde overnemen.

Mooi hé?



Doneer jij ook weleens voor de opleiding van een pup tot blindengeleidehond?

http://www.adopteereenpup.nl/