Help!!!... Ik kom niet meer bij met bloggen...

Hallo allemaal...!!!

Te allereerst wens ik iedereen alsnog een mooi, gelukkig, goed, gezond en voorspoedig 2013 toe!!!

Sorry dat ik het dagen en dagen af heb laten weten hier in bloggerland maar het is me werkelijk niet gelukt om ook nog te bloggen en aan alle (zelfs niet mijn eigen M.O.M.) challenges deel te nemen zoals als ik dat gewoonlijk doe!

Gaabs had echt te druk, het werd iedere nacht te laat, iedere ochtend vervolgens ook...
Alle gewone bezigheden/opgaven/verplichtingen en zo moesten gewoon doorgaan naast al het vermaak en gefeest met familie en vrienden.

Het spijt me, maar bloggen raakt bij mij dan hopeloos achterop!

Ik hoop dat jullie mij mijn 'gespijbel' kunnen vergeven!?

Bloggen moet voor mij leuk en ontspannend zijn (althans meestal), niet voelen en op me drukken als nog een verplichting erbij.

Ik bedankt me voor iedere creatieve bijdrage en alle gedeelde gedachten op mijn blog en bij de M.O.M. die jullie allen hebben aangedragen in 2012 en ik hoop dat we gezellig met elkaar verder gaan in dit nieuwe jaar, 2013.

Ik ga mijn best doen om snel de boel bij te werken...,

i.i.g. om gewoon de draad weer op te pakken.

Tot bloggens...

Liefs en zo,

Gaabs

DiDi: Dichters op Dinsdag – Thema 4 december: “Morgen”

DIDI... is het geesteskind van Melody

Morgen

Mededogen
Ontzag
Respect
Goedheid
Eerlijkheid
Noestheid

Morgen wil ik de wereld tegemoet treden met M.O.R.G.E.N.

Morgen wil ik…

Medemensen
Omhelzen;
Ruimhartig,
Grootmoedig,
Eerbaar,
Nobel.

M.O.R.G.E.N. ; zo zou het moeten zijn…

Helaas zal ook morgen de wereld worden geteisterd door M.O.R.G.E.N.

Moord,
Ontreddering,
Rampspoed,
Gruwelen,
Ellende,
Nood

Morgen, morgen, morgen… morgen wordt het beter….
Morgen; waarom niet vandaag?

Tot morgen...,

Gaabs

M.O.M. 8, week 48, 2012 ___ "De GOEDE oude tijd"

THEMA: De goede oude tijd! 

Tja, nu is het al woensdag en eindelijk kom ik, misschien zo’n beetje half zeg maar, aan mijn eigen M.O.M. toe… het is toch echt niet te geloven!

Nog ”Photosunday”, nog “Camera Critters” hebben mij gezien afgelopen weekend en ook bij de DIDI schitter ik alleen maar met mijn afwezigheid… pfffffffffffff… Nou zeg!

Alle ideeën die ik had voor bovengenoemde ‘loggies’ zijn verzopen in de ruige golven van de alledaagse sleur. BAH!!!
Hier baal ik echt van…
Sorry voor dit gezeur maar ik moet even mijn hart luchten! Haaaaahhhhh…

Naast de sleur kwamen er ook wel wat gezellige momenten voorbij gelukkig, maar juist daardoor heb ik nog minder tijd voor mezelf over gehouden.
Nou ja, ik ben vast niet de enige in bloggerland die het soms zo vergaat.

O.K…..

Terug naar de goede oude tijd dan maar?

Waar denk ik eigenlijk aan als ik zeg “De goede oude tijd”?...
Bedoel ik dan de tijd, zo’n +/- 40 jaar geleden toen ik nog een klein meisje was?
Of bedoel ik de tijd nog veel langer geleden? Lang voordat ik er überhaupt was?
Misschien allebeide wel een beetje…
Ik denk dan aan “De GOEDE oude tijd”; niet aan de tijden van oorlog en ontberingen, niet aan de armoede (die er nu trouwens ook nog steeds bestaat), niet aan gebrekkige gezondheidszorg en ook niet aan het feit dat wij vrouwen vroeger vrijwel geen rechten hadden.
Ik zie voor mijn geestesoog dan altijd de mooie momenten, de plaatjes van de volmaakte eenvoud van het leven en het simpele, gewone geluk dat mensen daaruit konden putten.

Dat de oude tijd vaak alles behalve GOED was dat is uiteraard een feit…

Eigenlijk wilde ik een mooie foto show maken voor deze M.O.M.; helaas ben ik er niet aan toe gekomen en gaat me dit ook vanavond niet meer lukken.
In plaats daarvan zit ik nu gewoon even te mijmeren.

Waarom zeggen we altijd “De goede oude tijd” als we toch donders weten dat het niet altijd even rooskleurig er aan toe ging destijds?
Volgens mij hunkeren wij allen zo nu en dan gewoon naar die eenvoud van toen en naar de vele malen langzamere levensstijl van vroeger.
Waarom moet alles zo gejaagd tegenwoordig?
Is het eigenlijk niet genoeg te doen wat nodig is om te kunnen leven en het daarbij te laten?
Waarom jagen we allen het geluk na, streven we alsmaar naar MEER terwijl we eigenlijk alles al hebben en meer; het geluk voor onze voeten ligt?
Zijn we simpelweg vergeten ons te bukken om het op te rapen?

Ik ben geen uitzondering in dit leven op al mijn medemensen hoor… ik laat me net zo meeslepen, als alle anderen, in deze “RATRACE” die we de moderne samenleving noemen.
Maar waarom?... Weet jij het?

Soms verlang ik heel erg naar de eenvoud en rust van weleer.

Hebben jullie dat ook?


Zullen we vanavond eens gewoon de computer uitzetten, ook de elektrische verlichting en met een brandend kaarsje op tafel gaan zitten, al dan niet samen met een partner of vriend, om gewoon van de rust en elkaar te genieten?

Soms verlang ik hier heel erg naar…



Een fijne avond allemaal.



Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 7, week 47, 2012 ___ Oh, what a day…

Vertel je verhaal; de startzin voor vandaag is:

“Hoe voelt dat nou, alweer een jaar ouder?" Een beetje wazig keek ze hem aan, dan heel langzaam, verscheen er een glimlach op haar gezicht...

Oh, what a day…

“Hoe voelt dat nou, alweer een jaar ouder?" Een beetje wazig keek ze hem aan, dan heel langzaam, verscheen er een glimlach op haar gezicht...
Wat voor een dag… vreselijk gewoon!
Daar zat ze dan tegenover hem… helemaal nat geregend, met haar haren tegen haar voorhoofd geplakt, uitgelopen eyeliner en volkomen gestrest.
Eindelijk samen met haar steun en toeverlaat, samen aan een heerlijke mok hete chocomel…
Ze had wel kunnen huilen… nee niet van verdriet maar van opluchting.
Hij was de rust zelve… altijd… DE ROTS IN DE BRANDING.
Terwijl hij haar aanhoorde wreef hij zachtjes haar handen warm in de zijne en streek hij haar natte haar, met een tedere veeg uit haar gezicht; ziezo.
Ze vertelde… en wat deed haar dat goed…

Ze was die ochtend al heel vroeg uit huis gegaan, om 5.15u om precies te zijn, omdat ze naar de vroege dienst moest. Het weer was vreselijk; winterse buien, gladheid op de wegen, nauwelijks zicht…
Ongeveer halverwege de ca. 50km die ze moest rijden schrok ze opeens wakker uit haar gedachten aan het werk voor die dag en over allemaal “ditjes en datjes”.
Voor haar doemden opeens felle remlichten op uit de duisternis die plotseling alle kanten op leken te springen… een crash!
De auto voor haar was in een slib geraakt; eerst de vangrail in maar dan toch terug de weg over zo de berm in, waar de auto over de kop sloeg om uiteindelijk op z’n dak en aan alle kanten gedeukt, bedekt met modder bleef ie liggen in de greppel.
Me god… ze reageerde gelukkig goed en op tijd.
Als een film rolden alle plaatjes door haar hoofd van wat nu te doen; gelukkig maar.
Maar twee weken geleden had ze een cursus EHBO gedaan en die kwam nu goed van pas.
Ze stopte zelf op de vluchtstrook op een veilige afstand van het wrak, nog steeds was geen enkele  andere automobilist in zicht, ze besefte dat ze nu moest handelen en wonder boven wonder overwon de rede de schrik.
Dus deed ze wat ze moest doen; er zaten drie mensen in die verongelukte auto.
Omdat het wrak werkelijk vreselijk in de kreukels lag en er benzine weglekte bij een nog steeds draaiende motor besloot ze, zo snel ze kon, de inzittenden uit die auto te trekken.
Dat viel niet mee maar gedreven door de moed van de wanhoop lukte het haar… Maar goed ook want luttele ogenblikken later vloog het wrak in lichterlaaie.
Een van de slachtoffers gaf geen enkele krimp, de twee anderen waren bij bewustzijn, een van hun had duidelijk z’n been gebroken, de derde was vooral van slag zo leek het.

Er kwam maar geen andere auto aanrijden en zo zat er niets anders op dan de gewonden even alleen te laten om, via een praatpaal, de hulpdiensten in te schakelen.

Het duurde niet lang gelukkig voordat politie en ambulances er waren… wat een opluchting…

Pas nadat ze de slachtoffers in goede handen wist en een ambulancebroeder haar apart nam om even bij te komen drong een en ander tot haar door.
Ze was volkomen doorweekt, zat onder de modder en zelfs onder het bloed van een van de slachtoffers.
Die man van de ambulance wilde weten of het wel goed ging met haar… “Ja, hoor… het gaat wel”.
Ze kreeg het advies om die dag maar niet meer te gaan werken en in plaats daarvan even rustig aan te doen; liefs iemand op te zoeken om misschien haar verhaal bij te kunnen doen want, zo werd gezegd, alles dat ze daarnet had gezien kon nog wel enige impact hebben.
Een van de politieagenten vroeg haar of ze mee kon rijden om een verklaring af te leggen, te vertellen wat ze had gezien, ze zou dan ook eindelijk op haar werk kunnen bellen waarom ze er nog niet was en een vriend of familielid. Zo gezegd, zo gedaan…
Op het politiebureau durfde ze uiteindelijk de vraag te stellen hoe het met de slachtoffers gesteld was, vooral die ene die bewusteloos leek…
Het antwoord was niet zo mooi; die ene, een jonge vrouw, bleek niet bewusteloos maar op slag dood te zijn geweest, die twee anderen waren behoorlijk gewond.

SLIKKEN!

Je hebt gedaan wat je kon… werd er gezegd; toch bleef ze met een onbeschrijfelijk vreemd gevoel achter.

Ze kon gaan, ze had haar beste vriend opgebeld en alleen nog maar gevraagd of hij tijd had omdat ze hem echt nodig had… het was goed.
Nog steeds drijfnat, koud en vies was ze bij hem aangekomen; hij schrok toen hij haar zag.

Daar zaten ze dan samen aan de chocomel… het verhaal was er eindelijk helemaal uit en ze huilde; ze huilde omdat ze niet meer had kunnen doen, van de schrik, van alle opgekropte emotie.
Hij bleef maar herhalen hoe dapper ze had gehandeld en dat ze toch niet meer had kunnen doen.

Uiteindelijk werd ze rustig…

Samen reden ze naar haar huis zodat ze zich kon opknappen; ze zouden daarna iets leuks gaan doen om op andere gedachten te komen.
Een paar uur later toen ze samen door een winkelstraat liepen te slenteren, het was al ergens in de namiddag, vroeg hij het opeens: “Hoe voelt dat nou, alweer een jaar ouder?"
Ze keek hem dus even wazig aan, zuchtte en besefte toen dat ze haar eigen verjaardag was vergeten… “Kom…” zei hij, “Laten we een cadeautje uitzoeken…”

Samen liepen ze verder en met een glimlach op hun gezicht beseften ze beiden dat het maar iedere keer een feestelijke gebeurtenis is als men z'n verjaardag weer kan vieren; het is zeer zeker niet vanzelfsprekend.

Even terzijde: 

Dat allemaal gebeurde in een tijd toen er nog geen (of nauwelijks) gsm-telefoons in gebruik waren, namelijk in 1988.

Thats all for now folks...

Groetjes,

Gaabs

Bloopers deel 1

Bloopers deel 1… in antwoord op de “oproep” van Marja 

Yep… we hebben vast allemaal ooit een keer iets gedaan dat in te ordenen valt in die categorie.
Ik kan er wel een stuk of wat anekdotes bij bedenken en allemaal waar gebeurt!

Echt.. zo waar als ik hier zit…

Denk dat het leuk is om niet alleen vandaag maar zo nu en dan nog ’s een en ander ten “gehore” (“geleze”… hahaha) te brengen; dus daarom begin ik nu maar ‘s met de eerste drie.

1.  Ik was een jaar of drie, hooguit vier toen mijn moeder me meerdere keren waarschuwde om vooral niet aan de erg hete plaat van het nieuwe elektrische fornuis te komen…
   Voorheen hadden we een gasfornuis in de keuken staan met, als er werd gekookt, een duidelijk zichtbare vlam… nou dat kon men tenminste zien en begrijpen.
   Maar zeg nou eens eerlijk, hoe kon ik als kind van drie a vier nou weten dat mijn moeder gelijk had zonder me zelf te overtuigen?
   Waarom zou zo een ronde, zwarte plaat nou zo gevaarlijk heet zijn?
   Dus me hand erop gelegd dan maar om te voelen of moeder wel echt gelijk had!O.K… mama had gelijk… een soort van zissssssssss, een gil (van mij want me vel bleef plakken aan de plaat), gevolgd door nog een geschrokken gil van mijn moeder!
   Yep… had ik beter niet moeten doen!
   Wie niet horen wil moet voelen… (of beter niet?)
   
2. Doink, doink, doink…
   “Ben je nu alweer op de bank aan het springen?”
   Doink… “Stoppen…! Je valt zo meteen nog!”
   Doink, doink… AUWWWWW!!!! MAMAAAAA!!!
   En daar lag ik dan met mijn kin in een werkelijk enorme cactus die in de vensterbank achter de bank stond…
   Gevolg: Een baard als Sinterklaas; en dat voor een meisje van 8 jaar!
   Wie niet horen wil moet……
   
3. Hollen, rennen, springen… het hoogst, het verst… Op van alles, over van alles…
   Is dat nou een aanrader? Nee…!?! Waarom niet?
   Flinke aanloop, sprong over muur, landing in ijzeren fietsenrek!
   AUUUUWWWWWW!!!!...
   Drie gebroken ribben en nog vijf gekneusd!!!
   Wie al achttien is en niet langer wil horen en het allemaal al weet…
   Moet voelen!!???... 

That’s all for now folks…

To be continued!

Gaabs

Te druk om te schrijven...

Hallo allemaal die hier heel misschien nog komen kijken.
Ik ben er nog, lees zelfs nog bij de een en ander maar kom zelf niet aan bloggen toe. Niet aan schrijven tenminste...
Ik heb het gewoon te druk.

Bedenk me nu net dat het wellicht leuk voor de bezoekers hier, voor mij makkelijker en ontspannend, zou kunnen zijn als ik voorlopig zo nu en dan wat leuke, door mij genomen foto's hier laat zien.

Dus ga ik daar maar eens mee van start nu...


Kom je straks kijken?

* Feng Jianmei * Zegt die naam je iets? (Let op!!! GEEN leuk logje...)

Al nieuws lezend struikelde ik over iets: KLIK HIER dat me werkelijk heeft gechoqueerd en me vult met woede, afschuw en verbijstering…
Verdriet ook eigenlijk...

Onlangs gebeurd.

Voor meer nieuwsberichten: KLIK HIER

Voor foto's, (houdt er rekening mee dat de foto's erg hard en choquerend kunnen overkomen!): KLIK HIER

Wat zijn dat voor mensen die tot zoiets in staat zijn?

En hoe zit dat met "Primum non nocere"?

Hopelijk kunnen mensen en -vrouwenrechten organisaties hier iets aan doen; ik bedoel dat zoiets nooit meer kan en mag!



Verbijsterend…

Ik ben er stil van en woedend, verdrietig, verbijsterd... leven we werkelijk in een wereld die zoiets toestaat? In 2012?

Groeten,

Gaabs

Up close and personal… in a way…

Ruim 42 ½ jaar zijn het nu sinds zij voor het eerst het licht buiten de beschermende omgeving van haar moeders baarmoeder heeft gezien.

Zoals wel iedereen heeft ook zij een bewogen leven geleid tot de dag van vandaag en hopelijk nog heel wat bewogen jaren voor de boeg…
Ooit was er een tijd, voordat het besef en de ervaringen die het leven met zich mee brengen ook haar hadden bereikt, dat ze zorgeloos van dag tot dag holde met alleen en louter een blije glimlach op haar jonge gezicht.
Dat duurde niet al te lang…
Er bleef de muziek; muziek is er immers in alle verscheidenheid en ook in mineur en adagio…
Ook bleven er enkele mensen, als een constante, in haar leven sinds de dag van haar geboorte.
Velen heeft ze echter ook al moeten laten gaan.
Deze verleden week kwam ze wederom tot de erkentenis hoe gemakkelijk het is te genieten van de constanten in het leven en hoe zwaar het weegt op de ziel als die lijn abrupt wordt afgesneden.
Hoe het kan voelen alsof er een gat wordt geslagen…

Het is zo makkelijk aan iemand te denken zo nu en dan, wetend dat ie het goed maakt, makkelijk te denken dat men “gewoon” elkaar wel weer ziet en dat een afstand van ruim 250km (ontstaan door verhuizing) toch niet zo ver is.
Wat is het makkelijk aan te nemen dat het zo blijft… het alternatief is immers te pijnlijk je voor te stellen… en waarom zou je?
Het gaat iedereen toch goed!?

Verleden zaterdag heeft ze de reis van die ruim 250km afgelegd omwille van een van die "constanten pilaren”, oh hoe leuk had het kunnen uitpakken had ze die reis toch maar iets eerder ondernomen.
Nu zag het wederzien er toch wel heel anders uit dan ze zich had voorgesteld.

De stoet was lang, heel lang… tranen prikten in haar ogen toen ze door haar zonovergoten geboortedorp wandelde.
En ook op dat moment was er de muziek…
Muziek die alle herinneringen opriep aan hoe het altijd was geweest.
Hoe die “constante vriend” altijd was geweest… net 14 jaar toen zij werd geboren; haar en zijn vader waren vrienden sinds ruim 52 jaar.
Toen zij opgroeide werd hij al een man, een waarachtig en integer mens net als zijn vader en de hare.
Het had een leuke zonnige wandeling moeten worden…
De stoet was lang, de zon scheen maar de schaduwen hingen zwaar.

Het enige dat ze nog hardop kon stamelen alvorens ze schoorvoetend wegliep bij het open graf van de oude vriend waren de woorden: “Hey, als we elkaar de volgende keer tegen komen dan moet je wel weer vrolijk zwaaien.”


Ze heeft nooit geweten hoeveel die oude vriend betekende… hij was er altijd maar “gewoon”.

UPDATES

• Druk als altijd
• Zeilen gaat zo vaak mogelijk door en bevalt prima; lukt al heel aardig
• Een van mijn pas nieuw geadopteerde muizendametjes bleek zwanger; gezinsuitbreiding
• Het huishouden en alle regelzaken slokken me soms bijna helemaal op (as usual...)
• De mantelzorg in drievoud houdt me goed bezig... (om me te vervelen geen tijd joh...)
• Vandaag met me vader naar het AMC geweest, bij de glaucoomspecialist...
• Er zullen nog heel veel bezoeken volgen t. b. v. de verdere behandeling
• Er is nog hoop dat volledige blindheid van Pa kan worden voorkomen (van een oog tenminste)
• De junior (kind met Syndroom van Down en autisme... voor de rest "Een echt kind hoor!" ;-)
  Zo, die is er uit! Heb ik dat ook eens ergens hier benoemd...) is deze week iedere dag thuis, geen logeren op Leekerweide...
• Morgen "tuin en -boodschappendag" en weer op tijd 15.30 thuis klaarstaan voor de schoolbus.
• En overmorgen, en dan die dag, en zo gaat het maar door...
• Oh, ja... niet vergeten de afspraken voor mijn moeder te regelen bij de huisarts en het diabetes centrum; uiteraard haar daarheen rijden ook
• Ergens, ik meen vrijdag, ook nog ff naar de tandarts met mezelf...
• en, en, en... en ergens deze week meteen na school nog met de junior naar de kapper
• Meestal te druk dus om te bloggen!

Volgens mij heet dat gezin, zorg voor elkaar, verantwoordelijkheden nemen?

Ach, soms is het allemaal wat veel zo maar misschien mag ik af en toe over mijn schouder kijken en dan ontdekken dat mijn inspanningen voor de mensen om me heen WEL DEGELIJK het verschil maken en hun bestaan veraangenamen.

Alles in het leven zal wel een reden hebben toch?

De groeten,

Gaabs

Nee... ik ben niet gestopt met bloggen!

Hallo allemaal,

Ik ben niet gestopt met bloggen en ik ben ook geen ouwe zeurkous...
Ik heb het alleen maar veel te druk en ben zoooooo vreselijk moe dat er geen zinnig woord meer via mijn vingers en toetsenbord mijn hoofd uit wil.
Ik zou hier kunnen vertellen wat ik allemaal doe iedere dag maar pfffffffffffffffffff...

Anyway, morgen is mijn hubbie jarig!

En... morgen ga ik ook eventjes de hartsvriendin van me moeder in Zaltbommel ophalen voor een logeerpartij (mijn ouders wonen tegenover).

Die vriendin heet Anneliese, is bijna 82 en een enorm krasse oma!
We kijken allemaal naar haar uit.

Dusssssss... morgen gaan we allen feesten en zo! Verjaardag en de krasse oma... hahahahaaaa...

Ondanks alle drukte!

Ik hoop dat ik binnenkort weer eens iets dat echt geestig en/of diepgaand is te vertellen heb.


Tot gauw,


Gaabs

Temporarely out of order

Yep... tijdelijk buiten gebruik dus...
Niet dit weblog maar ikke.

Ben sinds enkele dagen zo ziek als een hond, zieker dan in jaren geweest... BAH!!!

Ik weet niet welk ROTVIRUS exact mij te grazen heeft genomen maar ik zal jullie de gore details besparen ook over hoe het zich zoal manifesteert.
Echt smerig allemaal...

Hopelijk ben ik snel weer de oude en kan ik weer lekker bijlezen en bijschrijven.

Tot dan...

Groetjes,

Gaabs

Ik ga zo me bed weer in...

Over vliegende katten en vergeetachtige ouderen

Vandaag (of eigenlijk gisteren want het is al bijna 02.00u in de nacht)…

Het was ergens in de namiddag toen de buurvrouw uit haar huiskamerraam en ik uit het mijne naar buiten keek; tot onze grote verbazing zagen we
OPEENS EEN KAT VOORBIJ VLIEGEN.

Huhhhh… watte… een kat?
Ik zag een kat!
Ik zag MIJN KAT! MIJN KAT BONNY!

Daar zat ze dan in de voortuin; helemaal verdwaasd en enorm zielig te miauwen.

De buurvrouw kwam aanhollen en belde aan de voordeur net zo geschrokken als ik…

O.K…. BONNY… Bonny kom maar…
Gelukkig daar kwam ze al!
Nog nooit had ze zich zo makkelijk laten oppakken en mee naar binnen laten nemen.

Kat in orde gelukkig… pffffffff…

Maar hoe heeft dit nu eigenlijk kunnen gebeuren?
Normaliter kunnen katten toch niet vliegen…

Enfin, deze vraag brengt ons bij de ouderen, BIJ DE VERGEETACHTIGEN!

GROMMMMMMMMMMMMMMMM….

Opa had weer eens vergeten het slaapkamerraam op de bovenverdieping dicht te doen.

Tja… moeten we nu lachen of huilen of boos worden?

Laten we het aan de kat vragen!

Zin heeft het achteraf toch niet meer.

Groeten,

Gaabs

Maar lukt het ook… het vervolg

Nee… nog niet echt… soms eventjes… pffffffffff… maar meestal niet.

En toch geef ik de hoop niet op hoor!

Ik ben vastberaden mijn plekje te veroveren, mijn uurtje, mijn stukje lucht…

Nu zit het zo dat er heel wat mensen op me leunen nu; wat moet ik dan?
Ik kan toch niet mijn familie laten stikken.

Tja…

Sinds donderdag j. l. weten we i. i. g. dat we eindelijk een seniorenhuisje voor mijn ouders hebben gevonden; het huisje is toegewezen! EINDELIJK!
En het mooiste is dat we dan toch nog HET HUISJE schuin tegenover het onze hebben kunnen bemachtigen, het huis waar het allemaal om is begonnen.
Mijn ouders wonen nu al bijna 13 maanden bij ons in… ze hebben me nodig…
Het kind van mijn man heeft me nodig… mijn man heeft me nodig…
LIEVE HELP!!!

Wanneer mag ik eens iets of iemand nodig hebben?
Gewoon een beetje lucht voor mezelf… iemand tegen wie ik mag leunen…

En morgen, morgen gaat het allemaal gewoon weer door.

De groeten,

Gaabs

Maar lukt het ook...?

“Zo… daar ben je weer...
Ik zie je nogal vaak hier de laatste weken… zo gezellig met de hele familie…
Of is het omdat je ons zo aardig vindt?”

Met deze woorden werd ik vrijdag begroet door mijn tandarts.

Als de maan schijnt door de bomen... DAN IS HET NACHT!

Gisteravond stond ik onder de douche mijn indrukken van de dag te overpeinzen...

Dat is heel vaak zo; mijn gedachten gaan overal even langs.
Soms sta ik opeens een liedje te fluiten, dan te zingen...

Gisteravond deinde er opeens een "goede oude bekende" door mijn hoofd terwijl ik het nieuws, dat ik net van tevoren op het WWW had gelezen,
nog even revue liet passeren.

Het melodietje van een ons allen bekend Sinterklaasliedje...
De titel van dit blog verraad het al maar toch ter verduidelijking…:

“Zie de maan schijnt door de bomen..."