Help!!!... Ik kom niet meer bij met bloggen...

Hallo allemaal...!!!

Te allereerst wens ik iedereen alsnog een mooi, gelukkig, goed, gezond en voorspoedig 2013 toe!!!

Sorry dat ik het dagen en dagen af heb laten weten hier in bloggerland maar het is me werkelijk niet gelukt om ook nog te bloggen en aan alle (zelfs niet mijn eigen M.O.M.) challenges deel te nemen zoals als ik dat gewoonlijk doe!

Gaabs had echt te druk, het werd iedere nacht te laat, iedere ochtend vervolgens ook...
Alle gewone bezigheden/opgaven/verplichtingen en zo moesten gewoon doorgaan naast al het vermaak en gefeest met familie en vrienden.

Het spijt me, maar bloggen raakt bij mij dan hopeloos achterop!

Ik hoop dat jullie mij mijn 'gespijbel' kunnen vergeven!?

Bloggen moet voor mij leuk en ontspannend zijn (althans meestal), niet voelen en op me drukken als nog een verplichting erbij.

Ik bedankt me voor iedere creatieve bijdrage en alle gedeelde gedachten op mijn blog en bij de M.O.M. die jullie allen hebben aangedragen in 2012 en ik hoop dat we gezellig met elkaar verder gaan in dit nieuwe jaar, 2013.

Ik ga mijn best doen om snel de boel bij te werken...,

i.i.g. om gewoon de draad weer op te pakken.

Tot bloggens...

Liefs en zo,

Gaabs

M.O.M. 11, week 51, 2012 ___ "Herinneringen"

THEMA: Herinneringen

Tja... het zijn er nogal veel die ik met me mee draag...

Waar te beginnen?

Met een gedicht dan maar...?

Herinneringen 

De tijd doet gekke dingen, ons hier en nu, even later slechts herinneringen.

Nog maar net gebeurt en alweer verleden…

Wij moeten verder in het hier en het heden. 

Zoals wij toen waren, jong en onervaren, zo zullen we nooit meer zijn.

Het was toen zo fijn, wisten wij veel?

Opeens, ondanks alle idealen, liepen wij braaf in ’t gareel. 

Het verleden maakt ons tot wie we nu zijn;

laten we nooit vergeten wie wij ooit waren.

Nooit vergeten onze idealen…

De wilde haren…

‘Plaatjesboeken kijken’ lijken nu al die jaren. 

Herinneringen aan voorbije dagen, 

dagen vol geluk maar ook dagen vol pijn;

`t zal zo moeten zijn.

Wat nu is, is zo meteen weer verleden…

Is dat een reden? 

Een reden om stil te blijven staan?

Nee… ik wil verder gaan!

Verder werken aan mezelf en mijn idealen,

het leven omhelzen en beminnen…

Iedere dag, elke minuut doorleven en zo scheppen…
NIEUWE HERINNERINGEN 

©Gabi Bakker-Kuessner 2012

En we ZWIJMELEN weer op ZATERDAG... Yeahhhh!!!

‘Zwijmelen op Zaterdag’ doen we wederom bij Marja

Wederom een paar van mijn absolute favorieten!

Yep... zal ik jullie iets verklappen...?

Gaab is en blijft een hippie!

En weet je wat... pstttt...?

Ze heeft zelfs in een commune gewoond... echt waar...

Dat was een geweldige tijd!

Is er hier nog iemand die dat heeft geprobeerd?

Groetjes en een fijn weekend,

Gaabs

En we ZWIJMELEN weer op ZATERDAG... Yeahhhh!!!

‘Zwijmelen op Zaterdag’ doen we wederom bij Marja

Zoals ik ergens tussen de reacties onder mijn eerdere bijdragen al heb verteld;
Ik heb een "passend muziekje" voor bij iedere van mijn stemmingen.
Vandaag ben ik juist... in die stemming.

En ja, ik zou er van alles bij kunnen vertellen...
Wie weet komt dat nog wel een keertje.

Groetjes en een fijn weekend,

Gaabs

M.O.M. 8, week 48, 2012 ___ "De GOEDE oude tijd"

THEMA: De goede oude tijd! 

Tja, nu is het al woensdag en eindelijk kom ik, misschien zo’n beetje half zeg maar, aan mijn eigen M.O.M. toe… het is toch echt niet te geloven!

Nog ”Photosunday”, nog “Camera Critters” hebben mij gezien afgelopen weekend en ook bij de DIDI schitter ik alleen maar met mijn afwezigheid… pfffffffffffff… Nou zeg!

Alle ideeën die ik had voor bovengenoemde ‘loggies’ zijn verzopen in de ruige golven van de alledaagse sleur. BAH!!!
Hier baal ik echt van…
Sorry voor dit gezeur maar ik moet even mijn hart luchten! Haaaaahhhhh…

Naast de sleur kwamen er ook wel wat gezellige momenten voorbij gelukkig, maar juist daardoor heb ik nog minder tijd voor mezelf over gehouden.
Nou ja, ik ben vast niet de enige in bloggerland die het soms zo vergaat.

O.K…..

Terug naar de goede oude tijd dan maar?

Waar denk ik eigenlijk aan als ik zeg “De goede oude tijd”?...
Bedoel ik dan de tijd, zo’n +/- 40 jaar geleden toen ik nog een klein meisje was?
Of bedoel ik de tijd nog veel langer geleden? Lang voordat ik er überhaupt was?
Misschien allebeide wel een beetje…
Ik denk dan aan “De GOEDE oude tijd”; niet aan de tijden van oorlog en ontberingen, niet aan de armoede (die er nu trouwens ook nog steeds bestaat), niet aan gebrekkige gezondheidszorg en ook niet aan het feit dat wij vrouwen vroeger vrijwel geen rechten hadden.
Ik zie voor mijn geestesoog dan altijd de mooie momenten, de plaatjes van de volmaakte eenvoud van het leven en het simpele, gewone geluk dat mensen daaruit konden putten.

Dat de oude tijd vaak alles behalve GOED was dat is uiteraard een feit…

Eigenlijk wilde ik een mooie foto show maken voor deze M.O.M.; helaas ben ik er niet aan toe gekomen en gaat me dit ook vanavond niet meer lukken.
In plaats daarvan zit ik nu gewoon even te mijmeren.

Waarom zeggen we altijd “De goede oude tijd” als we toch donders weten dat het niet altijd even rooskleurig er aan toe ging destijds?
Volgens mij hunkeren wij allen zo nu en dan gewoon naar die eenvoud van toen en naar de vele malen langzamere levensstijl van vroeger.
Waarom moet alles zo gejaagd tegenwoordig?
Is het eigenlijk niet genoeg te doen wat nodig is om te kunnen leven en het daarbij te laten?
Waarom jagen we allen het geluk na, streven we alsmaar naar MEER terwijl we eigenlijk alles al hebben en meer; het geluk voor onze voeten ligt?
Zijn we simpelweg vergeten ons te bukken om het op te rapen?

Ik ben geen uitzondering in dit leven op al mijn medemensen hoor… ik laat me net zo meeslepen, als alle anderen, in deze “RATRACE” die we de moderne samenleving noemen.
Maar waarom?... Weet jij het?

Soms verlang ik heel erg naar de eenvoud en rust van weleer.

Hebben jullie dat ook?


Zullen we vanavond eens gewoon de computer uitzetten, ook de elektrische verlichting en met een brandend kaarsje op tafel gaan zitten, al dan niet samen met een partner of vriend, om gewoon van de rust en elkaar te genieten?

Soms verlang ik hier heel erg naar…



Een fijne avond allemaal.



Groetjes,

Gaabs

En we ZWIJMELEN weer op ZATERDAG... Yeahhhh!!!

‘Zwijmelen op Zaterdag’ doen we wederom bij Marja

Gaabs gaat even helemaal los....
Wild swingen met wilde haren!!!

Ever since...

Dit nummer is naar ik meen uit 1974, ik was/werd toen dus nog maar net 5...
Mijn oudste broer was al 18 en hij is dus de verantwoordelijke ervoor dat ik op die jonge leeftijd al helemaal verknocht raakte aan DEEP PURPLE!
Onze arme ouders.... hahahahaaaaa...





Swing ze allemaal!!!!



Groetjes en een fijn weekend,

Gaabs

Thursday Challenge week 47, 2012

_______________________________________________

This week's theme is:

"THANKFUL"

"Honeymooners"

Because I’m thankful for a great many things in life I didn’t know which photo to choose for today’s challenge.
Which moment or thing from all the good stuff that’s been thrown at me from time to time?

I’m thankful for each and every one of my family members and friends, for all the little pleasures like flowers, the ocean, the blue sky, animals, the mountains…

I also deeply appreciate the fact that we can enjoy a good meal several times a day, that we do have fresh, clear, water to drink, bathe and even swim in.
I’m honestly thrilled to have a roof over my head, good central heating and a comfy bed to sleep in.
I love my husband and he loves me back.
My parents are still alive and live just across the street…

I could go on bragging about all the good thinks I’m thankful for a whole lot more, I could prolong the list of things…

Well, let me explain to you all why I chose this photo out of all the others to choose from.

This one picture, which I have taken myself extending my arms to the limit to hold the camera as high above our heads as possible, shows my husband and me while we are lying flat on our backs on a tiny little boardwalk, at a rather serene lake, just having a moment of rest, peace and quiet.
As you can see.. We were having a real good time; happy being there with the two of us.
We were on our honeymoon…
As we were lying there we were aware of all the little things that make our life rich and worth living.
And that’s why I chose this picture, it, in a way, represents to me all the things I’m thankful for.

Wanna know more about or join Thursday Challenge? Click here!

Have fun!!!

Greets,

Gaabs

_______________________________________________

Zwijmelen op Zaterdag

MARJA is vandaag begonnen te ‘Zwijmelen op Zaterdag’.

Vanaf vandaag gaan we dus iedere zaterdag een leuk zwijmel-muziekje of een muziekfilm (van YouTube bij voorbeeld...) op ons blog plaatsen met al dan niet erbij het verhaal waarom we juist bij dat muziekje gaan zwijmelen... ;-)

Ik doe mee!

Lang, lang geleden... toen ik nog 18 moest worden...... ;-0

Het gebeurde tijdens het instuderen van dit onvergetelijk mooie nummer van de 'Eagles' met de band waar ik toen nog maar net bij zat.
Er sprong een vonkje over die drie jaar later later tot een uitslaande brand zou gaan leiden...
We kregen toen een nieuwe gitarist bij de band.
Diezelfde gitarist werd mijn eerste echtgenoot die helaas in januari 1999 is overleden.
Jullie begrijpen vast dat dit nummer, en nog vele andere meer, bijzondere herinneringen bij me oproept aan de tijd met mijn man van toen en ook aan die bijzonder leuke tijd met de band.
Gelukkig heeft mijn 'hubbie van tegenwoordig' er alle begrip voor en luistert hij zo nu en dan met een brede glimlach naar mijn verhalen over toen; die schat.

Chritje... deze is voor jou!


Groetjes en een fijn weekend,

Gaabs

M.O.M. 6, week 46, 2012 ___ Zo was 11 November altijd voor mij…

Hallo allemaal...

Helaas ben ik er werkelijk en met de beste wil niet eerder aan toe gekomen mijn verhaal op te schrijven voor deze M.O.M. dan vandaag.
Maar niet getreurd... Beter laat dan nooit... Bij deze dan alsnog!
Het is dus eigenlijk een M.O.D. geworden...

____________________________________

ONDERWERP:

11 November

Zo was 11 November altijd voor mij…

Als kind voelde ik me ieder jaar weer heen en weer getrokken tussen Sint Maarten en het beginnende carnavals gebeuren… Sint Maarten won ieder jaar opnieuw. 

Carnaval begon voor mij persoonlijk eigenlijk pas ergens in februari belangrijk te worden.

Bij ons in het dorp en ook in de andere gemeenten in de ruimere regio kent Sint Maarten een rijke en kleurrijke traditie.

Op school, in de kerk en ook thuis werd uitgebreid aandacht besteed aan het verhaal en de betekenis van Sint Maarten.

Alle kinderen waren ieder jaar noest bezig met het vervaardigen van de mooiste en soms ingenieus ontworpen lampionnen. Er werden heuse wedstrijden “lampion bouwen” gehouden.

Meestal was het de bedoeling dat je in je lampion iets uit het Sint Maarten verhaal uitbeeldde of iets anders dat aansloot bij de gedachte/betekenis van het feest.

Ik realiseer me nu opeens dat ik nog niet heb verteld waar ik dan eigenlijk vandaan kom…

Jongens… wordt het toch opeens tijd met de billen bloot te gaan….

Gaab is allochtoon; geloof het of niet!

Ik ben in het Duitse dorpje Waldniel, dat in de redelijk pittoreske gemeente Schwalmtal ligt, geboren.

Das dus net over de grens bij Roermond.

Net na mijn negentiende ben ik echt in Nederland komen wonen.

Schwalmtal en de mensen daar zijn eigenlijk ook een soort Limburgers; zelf qua taal…

Ik zeg altijd je hebt Nederlandse en Duitse Limburgers daar zo langs de grens.

De gesproken dialecten komen soms toch wel erg overeen, zo ook de folklore.

Na een half jaar in Den Haag op kamers te hebben gezeten ben ik terug gekomen in het Limburgse.

Maar liefs negentien jaar ben ik toen in HET ECHTE LIMBURG gaan wonen, namelijk in Venlo totdat ik 2008 naar Noord Holland ben verhuisd.

Terug naar Sint Maarten…

Bij ons in ’t dorp, zo ook in alle andere dorpen in diezelfde streek, leefden we dus allemaal erg naar die dag toe.

Wat was dat spannend; eigenlijk een beetje zoals de Sinterklaasavond voor de Nederlandse kinderen.

De huizen en tuinen werden versiert met lampionnen en kaarsjes, iedereen oefende de oude liederen weer, zelfs de volwassen mensen.

Op school werd er zelfs voor geoefend.

Op de dag/avond zelf lag er altijd een haast ‘van spanning en verwachting knisperende' sfeer over het dorp.

Net voordat het donker werd, werd zich op een afgesproken locatie, meestal op het schoolplein of op het dorpsplein, verzameld en enigszins in formatie opgesteld.

Eerst de harmonie, dan de kinderen erachteraan… 

Op de een of andere manier had iedereen er enorm zin in en letten de grote kinderen op de kleintjes; de volwassenen die meeliepen letten op dat niemand zich brandde aan de kaarsen en fakkels.

De brandweermannen liepen mee voor de veiligheid en de politie escorteerde de hele stoet (de opkomst was echt altijd fors) langs een vooraf vastgelegde route.

Wij als kinderen vonden dat allemaal maar wat bijzonder en interessant, het gaf iedereen het gevoel toch wel met iets belangrijks bezig te zijn denk ik.

Opeens viel echt de avond, alle lichtjes waren aangestoken en de harmonie warm gespeeld…

Daar liepen we dan met rillingen over de rug, zingend zo luid en mooi als we konden en zo ontzettend trots op het hele gebeuren, op elkaar en ook een beetje op ons zelf en de lampion die we aan de lange stok in onze handjes hielden zo hoog boven ons hoofd als we maar konden.

Wat een feest was dat!

Het door mij, en door de meeste andere kinderen ook denk ik, met iets van ongeduld verwachte moment waarna we dus heel erg uitkeken, was het als opeens Sint Maarten zelf in zijn mooie lange gewaad met die prachtige cape op zijn fantastisch mooie, grote paard langs de stoet verscheen.

Op zijn paard, dat met hoog verheven hoofd in een mooie draf langs de optocht liep, voegde hij zich bij ons om voorop naar het grote vreugdevuur te rijden dat altijd al in lichterlaaie brandde bij aankomst van de zingende menigte.

Sint Maarten reed iedere keer meerdere rondjes rond dat enorme vuur op zijn dappere ros.

De stoet stond dan stil rond dat vuur en allen keken vervuld van een soort blijdschap en bewondering toe hoe de ridder zijn cape van zijn schouders trok, ermee van het paard sprong, het met zijn zwaard in tweeën deelde en de ene helft aan de in vodden gehulde en bibberende bedelaar gaf die bij het vuur kwam zitten om een beetje warmte te vangen op die koude winteravond.

Het was iedere keer gewoon aangrijpend zo mooi werd dat stukje uit het verhaal uitgebeeld; ik kan me herinneren dat menig een wel wat traantjes stond weg te pinken.

Wij kinderen stonden ons te verdringen om zo dicht bij Sint Maarten en zijn paard te kunnen komen als mogelijk… als het je dan nog lukte om hem de hand te kunnen geven en je zelfs het paard had mogen aaien dan voelde je je koning te rijk.

Tja… zo ging dat bij ons in het dorp… Ik heb er hele mooie herinneringen aan, terwijl ik zit te typen voel ik hetzelfde in me opborrelen als toen.

Na afloop kregen alle kinderen een hele tas met lekkers mee naar huis… uitgereikt door Sint Maarten en zijn helpers (nee geen pieten…;-) ).

De oudere kinderen liepen die avond, net als in Nederland, ook nog zingend langs de deuren.

Eigenlijk was Sint Maarten voor mij als kind een van de mooiste feesten in het jaar waar ik heel erg naar uitkeek.

Deze keer geen foto's helaas, das omdat ik er geen van heb... jammer genoeg.

Ik hoop dat ik met mijn woorden alleen het plaatje van toen voor jullie heb kunnen schetsen en dat jullie een klein beetje in de betovering, die ik als kind heb ervaren, kunnen delen.

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 4, week 44, 2012 Is bloggen een vorm van exhibitionisme?

Hallo allemaal...

Ik maak er maar een M.O.D. van deze keer; heb mijn bijdrage klaar en zit te popelen die te plaatsen.
Misschien kan ik zo enige bedenkingen van de een of andere mede-blogger weg nemen om aan deze M.O.M. mee te doen.
Als er hier vreemde vogels op vreemde manieren op reageren dan kan ik jullie nog op tijd waarschuwen; goed!?

En nu ter zake...:

ONDERWERP:

EXHIBITIONISME / EMOTIONEEL EXHIBITIONISME

Nu zie ik jullie denken... "HUHHH???"

Rustig maar... Gaabs is niet gek geworden en ook niet pervers of eng...

De laatste tijd kom ik steeds vaker bovengenoemde tegen met betrekking tot bloggen.

Hoe zit dat nou?

Hoe zie ik dat?

Hoe zien jullie allen dat?

____________________________________

Das dus de opdracht... Hier volgt mijn bijdrage:

Exhibitionisme (uitleg van Wikipedia)

Exhibitionisme in ruime zin is het seksueel genieten van bekeken te worden. Het kan gaan om door kleding bedekte geslachtsorganen, of om een (deels) naakt lichaam en eventueel ook om seksuele gedragingen; het is het complement van voyeurisme. De WHO stelt dat exhibitionisme een parafilie is.

Het woord exhibitionisme wordt meestal gekoppeld aan het gedrag van mannen die zichzelf bloot laten zien. Een ander woord voor een man die zich onverwacht en ongevraagd bloot toont is een 'potloodventer'. Iemand die er mee geconfronteerd wordt, kan schrikken, maar in het algemeen is de exhibitionist niet uit op verdere seksuele toenadering.

In engere zin is exhibitionisme een voorkeur van een persoon voor het tonen (bekeken worden) boven aanraken.

Het begrip exhibitionisme wordt ook in niet-seksuele zin gebruikt wanneer men veel over zichzelf prijsgeeft aan vreemden en/of graag veel aandacht krijgt, bijvoorbeeld door middel van het laten zien van zijn of haar website of door zich veelvuldig te tonen in een televisieprogramma. Iemand die daarmee behept is, wordt wel ‘mediageil’ genoemd.

De vraag waarover ik me vandaag buig is dus of bloggers aan niet-seksueel dus emotioneel exhibitionisme doen of niet.

Lastig…
Zo nu en dan kom je een weblog tegen dat je wel doet vermoeden dat de auteur emotioneel instabiel is of tenminste hunkert naar een beetje aandacht.
Tja, dat kan… bloggers zijn immers echte mensen die levensechte obstakels tegen komen in hun dagelijkse bestaan.
Om nu te stellen dat alle bloggers onopgeloste problemen hebben lijkt me echter heel erg overdreven.
Ieder mens wil volgens mij graag gehoord worden… maar is dat dan meteen exhibitionisme?
Omdat je iets verteld in woord en beeld betekend dat toch niet meteen dat je lijd aan een soort van grootheidswaan of een onbedwingbare drang je als ‘de beste’, ‘de slimste’ of ‘de knapste’ te profileren.
Als je in de een of andere openbare gelegenheid spontaan in gesprek raakt met wie dan ook dan wordt je toch ook niet meteen betitelt als exhibitionist; als je in de supermarkt een babbeltje maakt met iemand die je in feite nog niet kent ben je dan gek of raar?
Een blogger schrijft, of plakt foto’s, verspreid zijn of haar mening net als andere schrijvers, journalisten of columnisten dat doen alleen dan via internet en niet in kranten, boeken of dergelijke.

Andere mensen mogen het lezen of bekijken… ze mogen; niemand dwingt hun.

Dus… NEE!!! Bloggers zijn wat mij betreft geen exhibitionisten.

Nu even naar mezelf…

Ik blog omdat ik graag een creatieve uitlaatklep ter beschikking heb.
Van natura ben ik iemand die veel denkt en over de meeste onderwerpen wel degelijk een eigen mening heeft.
Ook ben ik benieuwd naar de mening van anderen, zonder dat die mening vervolgens mij van gedachten laat veranderen; dat gebeurt bijna nooit.
Verschillende meningen mogen wat mij betreft naast elkaar existeren; ik zie daarin geen bedreiging, eerder een verrijking.
Heel af en toe kan de andere mening, van iemand anders, uiteraard ook mij dusdanig aan het denken zetten dat ik tot nieuwe inzichten kom; ik heb niet alle wijsheid in pacht.
Omdat ik wel een stem in deze wereld wil hebben deel ik graag mijn gedachten, indrukken en ook mijn creativiteit.
Volgens mij is dat ook exact wat al die andere schrijvers en ook kunstenaars doen; niet meer en niet minder.
Verder ben ik een persoon die zichzelf niet te erg wil opdringen en op de voorgrond wil plaatsen, daarom vind ik bloggen juist helemaal handig.
Mensen zijn welkom op mijn blog, ze mogen lezen, kijken en reageren maar ze moeten niet.

Ik vind bloggen dus een gezonde, bescheiden manier om mijn opvattingen en creatieve uitingen te delen met de wereld.

Al schrijvend is het trouwens mogelijk om je gedachten/bevindingen ongestoord en zonder afleidende onderbrekingen te uiten en zo tot de essentie te komen van wat je werkelijk zeggen wil. Heel bevrijdend!
Andere mensen ‘moeten je wel uit laten praten’…

Is het niet zo dat geschreven informatie, in welke vorm dan ook, beter en duidelijker over komt en kan worden verwerkt door de lezer dan enkel een vluchtige woordenstroom?



En tot slot…

NEE!!! Ik ben nog nooit seksueel opgewonden geraakt dor te bloggen.

Gezien de uitleg van de Wiki kan ik dan toch bij voorbaat geen exhibitionist zijn.



En das hoe ik het zie…

De groeten,

Gaabs 

Bloopers deel 1

Bloopers deel 1… in antwoord op de “oproep” van Marja 

Yep… we hebben vast allemaal ooit een keer iets gedaan dat in te ordenen valt in die categorie.
Ik kan er wel een stuk of wat anekdotes bij bedenken en allemaal waar gebeurt!

Echt.. zo waar als ik hier zit…

Denk dat het leuk is om niet alleen vandaag maar zo nu en dan nog ’s een en ander ten “gehore” (“geleze”… hahaha) te brengen; dus daarom begin ik nu maar ‘s met de eerste drie.

1.  Ik was een jaar of drie, hooguit vier toen mijn moeder me meerdere keren waarschuwde om vooral niet aan de erg hete plaat van het nieuwe elektrische fornuis te komen…
   Voorheen hadden we een gasfornuis in de keuken staan met, als er werd gekookt, een duidelijk zichtbare vlam… nou dat kon men tenminste zien en begrijpen.
   Maar zeg nou eens eerlijk, hoe kon ik als kind van drie a vier nou weten dat mijn moeder gelijk had zonder me zelf te overtuigen?
   Waarom zou zo een ronde, zwarte plaat nou zo gevaarlijk heet zijn?
   Dus me hand erop gelegd dan maar om te voelen of moeder wel echt gelijk had!O.K… mama had gelijk… een soort van zissssssssss, een gil (van mij want me vel bleef plakken aan de plaat), gevolgd door nog een geschrokken gil van mijn moeder!
   Yep… had ik beter niet moeten doen!
   Wie niet horen wil moet voelen… (of beter niet?)
   
2. Doink, doink, doink…
   “Ben je nu alweer op de bank aan het springen?”
   Doink… “Stoppen…! Je valt zo meteen nog!”
   Doink, doink… AUWWWWW!!!! MAMAAAAA!!!
   En daar lag ik dan met mijn kin in een werkelijk enorme cactus die in de vensterbank achter de bank stond…
   Gevolg: Een baard als Sinterklaas; en dat voor een meisje van 8 jaar!
   Wie niet horen wil moet……
   
3. Hollen, rennen, springen… het hoogst, het verst… Op van alles, over van alles…
   Is dat nou een aanrader? Nee…!?! Waarom niet?
   Flinke aanloop, sprong over muur, landing in ijzeren fietsenrek!
   AUUUUWWWWWW!!!!...
   Drie gebroken ribben en nog vijf gekneusd!!!
   Wie al achttien is en niet langer wil horen en het allemaal al weet…
   Moet voelen!!???... 

That’s all for now folks…

To be continued!

Gaabs

Thursday Challenge week 42, 2012

_______________________________________________

Het thema van deze week is:

FAMILIAR

This is where it all happends... my personal blogspot.nl

Meer weten over of ook meedoen met Thursday Challenge? Klik hier!

Have fun!!!

Groeten,

Gaabs

_______________________________________________

M.O.M. 2, week 42, 2012 Uit een ver verleden...

“Weet jij al hoe je moet zoenen?” vroeg de jongen aan het meisje dat naast hem op het luchtbedje zat.

Het was in de zomer van 1978… in de grote vakantie.

De kinderen mochten kamperen in een tentje dat in de fruitboomgaard van de ouders van het meisje stond.
Zij was toen nog 8 maar hij was al 10…
Ze waren buurkinderen sinds alweer ruim 3 jaar; hadden elkaar gezocht en gevonden.
Beiden wild en altijd op zoek naar avontuur.

“Ja hoor, `tuurlijk weet ik dat”, zei het meisje en ze gaf hem een dikke smak op zijn wang.
De jongen begon te blozen maar wilde zich niet laten kennen…
“Nee”, zei hij… “Ik bedoel echt zoenen.”
“Hoe dan?”… “Ik zal het je laten zien…”,
“Hoe weet jij dat dan?”, “Ik heb het op TV gezien in een film!”

Zachtjes raakte hij haar lippen aan met de zijne… “Bjweeeee, wat doe je nou?...”
“Dat moet zo!” “Oh ja?”
“Ja!” “Oh…” “Echt? “
“Ja!”

Ze keken elkaar diep in de ogen en probeerden het nog een keer…

“En nu?” vroeg het meisje aan de jongen… “Nu ben je mijn vriendin!”

Lachend strompelden beide kinderen de tent uit…. “ONS GEHEIM!”, hadden ze elkaar plechtig beloofd.

De zomer kabbelde voort, wat hadden ze een lol samen.
Zoenen?
Nou, dat hebben ze nog wel een paar keer geprobeerd; uiteindelijk hebben ze samen besloten dat zoenen zo’n stom klef gedoe is dat “de saaie oudere jongens en meisjes” deden om bijzonder interessant te doen.

School begon…

Voor de komende twee jaar kwam hij haar iedere ochtend ophalen en liepen ze hand in hand naar school.
Zo menig geheim hebben ze met elkaar gedeeld totdat ‘de volwassenheid’ hun uiteindelijk heeft ingehaald.



Kinderen... dat waren nog's tijden!


Groeten,

Gaabs



afbeeldingen gevonden via Google, copyright onbekend

Te druk om te schrijven...

Hallo allemaal die hier heel misschien nog komen kijken.
Ik ben er nog, lees zelfs nog bij de een en ander maar kom zelf niet aan bloggen toe. Niet aan schrijven tenminste...
Ik heb het gewoon te druk.

Bedenk me nu net dat het wellicht leuk voor de bezoekers hier, voor mij makkelijker en ontspannend, zou kunnen zijn als ik voorlopig zo nu en dan wat leuke, door mij genomen foto's hier laat zien.

Dus ga ik daar maar eens mee van start nu...


Kom je straks kijken?

Up close and personal… in a way…

Ruim 42 ½ jaar zijn het nu sinds zij voor het eerst het licht buiten de beschermende omgeving van haar moeders baarmoeder heeft gezien.

Zoals wel iedereen heeft ook zij een bewogen leven geleid tot de dag van vandaag en hopelijk nog heel wat bewogen jaren voor de boeg…
Ooit was er een tijd, voordat het besef en de ervaringen die het leven met zich mee brengen ook haar hadden bereikt, dat ze zorgeloos van dag tot dag holde met alleen en louter een blije glimlach op haar jonge gezicht.
Dat duurde niet al te lang…
Er bleef de muziek; muziek is er immers in alle verscheidenheid en ook in mineur en adagio…
Ook bleven er enkele mensen, als een constante, in haar leven sinds de dag van haar geboorte.
Velen heeft ze echter ook al moeten laten gaan.
Deze verleden week kwam ze wederom tot de erkentenis hoe gemakkelijk het is te genieten van de constanten in het leven en hoe zwaar het weegt op de ziel als die lijn abrupt wordt afgesneden.
Hoe het kan voelen alsof er een gat wordt geslagen…

Het is zo makkelijk aan iemand te denken zo nu en dan, wetend dat ie het goed maakt, makkelijk te denken dat men “gewoon” elkaar wel weer ziet en dat een afstand van ruim 250km (ontstaan door verhuizing) toch niet zo ver is.
Wat is het makkelijk aan te nemen dat het zo blijft… het alternatief is immers te pijnlijk je voor te stellen… en waarom zou je?
Het gaat iedereen toch goed!?

Verleden zaterdag heeft ze de reis van die ruim 250km afgelegd omwille van een van die "constanten pilaren”, oh hoe leuk had het kunnen uitpakken had ze die reis toch maar iets eerder ondernomen.
Nu zag het wederzien er toch wel heel anders uit dan ze zich had voorgesteld.

De stoet was lang, heel lang… tranen prikten in haar ogen toen ze door haar zonovergoten geboortedorp wandelde.
En ook op dat moment was er de muziek…
Muziek die alle herinneringen opriep aan hoe het altijd was geweest.
Hoe die “constante vriend” altijd was geweest… net 14 jaar toen zij werd geboren; haar en zijn vader waren vrienden sinds ruim 52 jaar.
Toen zij opgroeide werd hij al een man, een waarachtig en integer mens net als zijn vader en de hare.
Het had een leuke zonnige wandeling moeten worden…
De stoet was lang, de zon scheen maar de schaduwen hingen zwaar.

Het enige dat ze nog hardop kon stamelen alvorens ze schoorvoetend wegliep bij het open graf van de oude vriend waren de woorden: “Hey, als we elkaar de volgende keer tegen komen dan moet je wel weer vrolijk zwaaien.”


Ze heeft nooit geweten hoeveel die oude vriend betekende… hij was er altijd maar “gewoon”.

UPDATES

• Druk als altijd
• Zeilen gaat zo vaak mogelijk door en bevalt prima; lukt al heel aardig
• Een van mijn pas nieuw geadopteerde muizendametjes bleek zwanger; gezinsuitbreiding
• Het huishouden en alle regelzaken slokken me soms bijna helemaal op (as usual...)
• De mantelzorg in drievoud houdt me goed bezig... (om me te vervelen geen tijd joh...)
• Vandaag met me vader naar het AMC geweest, bij de glaucoomspecialist...
• Er zullen nog heel veel bezoeken volgen t. b. v. de verdere behandeling
• Er is nog hoop dat volledige blindheid van Pa kan worden voorkomen (van een oog tenminste)
• De junior (kind met Syndroom van Down en autisme... voor de rest "Een echt kind hoor!" ;-)
  Zo, die is er uit! Heb ik dat ook eens ergens hier benoemd...) is deze week iedere dag thuis, geen logeren op Leekerweide...
• Morgen "tuin en -boodschappendag" en weer op tijd 15.30 thuis klaarstaan voor de schoolbus.
• En overmorgen, en dan die dag, en zo gaat het maar door...
• Oh, ja... niet vergeten de afspraken voor mijn moeder te regelen bij de huisarts en het diabetes centrum; uiteraard haar daarheen rijden ook
• Ergens, ik meen vrijdag, ook nog ff naar de tandarts met mezelf...
• en, en, en... en ergens deze week meteen na school nog met de junior naar de kapper
• Meestal te druk dus om te bloggen!

Volgens mij heet dat gezin, zorg voor elkaar, verantwoordelijkheden nemen?

Ach, soms is het allemaal wat veel zo maar misschien mag ik af en toe over mijn schouder kijken en dan ontdekken dat mijn inspanningen voor de mensen om me heen WEL DEGELIJK het verschil maken en hun bestaan veraangenamen.

Alles in het leven zal wel een reden hebben toch?

De groeten,

Gaabs

Nee... ik ben niet gestopt met bloggen!

Hallo allemaal,

Ik ben niet gestopt met bloggen en ik ben ook geen ouwe zeurkous...
Ik heb het alleen maar veel te druk en ben zoooooo vreselijk moe dat er geen zinnig woord meer via mijn vingers en toetsenbord mijn hoofd uit wil.
Ik zou hier kunnen vertellen wat ik allemaal doe iedere dag maar pfffffffffffffffffff...

Anyway, morgen is mijn hubbie jarig!

En... morgen ga ik ook eventjes de hartsvriendin van me moeder in Zaltbommel ophalen voor een logeerpartij (mijn ouders wonen tegenover).

Die vriendin heet Anneliese, is bijna 82 en een enorm krasse oma!
We kijken allemaal naar haar uit.

Dusssssss... morgen gaan we allen feesten en zo! Verjaardag en de krasse oma... hahahahaaaa...

Ondanks alle drukte!

Ik hoop dat ik binnenkort weer eens iets dat echt geestig en/of diepgaand is te vertellen heb.


Tot gauw,


Gaabs

W.O.W. --- DOEL

Een idee van Aline

Doel

1 mikpunt

2 eindpunt van een reis

3 ruimte waarin men de bal moet zien te brengen, goal

4 datgene wat men wil bereiken:zich iets ten doel stellen, ambitie

Write On Wednesday, ook mee doen lees de spelregels

____________________________________________

“Onderweg zijn is belangrijker dan aankomen.”

Het is goed een doel te hebben uiteraard, of dat nu een doelwit is, een reisbestemming, het goal bij het voetballen of een levensdoel.

Als je weet waarheen je wilt en bereid bent alle riemen los te gooien om er te komen, 

angsten te overwinnen en het grote avontuur aan te gaan dan voel je dat je leeft.

Je bent en blijft dynamisch en dynamiek is gezond.

“Wie rust die roest” zeggen ze…

Onderweg zijn en iets blijven willen houd je jong en alert ook.

Ik zou niet op mijn `lauweren willen rusten’ op dit moment… er is nog veel te veel te doen.

Het huis moet worden gerenoveerd, ons zeilboot moet verder gerestaureerd en in de vaart,

ik wil de wereld zien en met volle teugen ervaren.

Als dat een beetje voor mekaar is dan is er nog mijn oudste en grootste hartenwens…

“En dat is?”, zal nu de een en ander denken…

Dat zal ik jullie nu vertetellen… Een eigen paard! Ja hoor, een paard…

Samen met dat paard wil ik wederom op reis; ik wil op trek tocht te paard door de Schotse Hooglanden. 

Die wens koester ik nu al zo’n dertig jaar… het zou niet langzaam tijd worden.

Hoe lang die reis gaat duren… 

Dat ligt er maar net aan hoe de reis verloopt, die door de hooglanden maar ook die door mijn verdere leven.

Onderweg zijn is leven, is dynamisch, is goed!

Een doel zal er altijd zijn!

(250 woorden)

Groeten,

Gaabs

Temporarely out of order

Yep... tijdelijk buiten gebruik dus...
Niet dit weblog maar ikke.

Ben sinds enkele dagen zo ziek als een hond, zieker dan in jaren geweest... BAH!!!

Ik weet niet welk ROTVIRUS exact mij te grazen heeft genomen maar ik zal jullie de gore details besparen ook over hoe het zich zoal manifesteert.
Echt smerig allemaal...

Hopelijk ben ik snel weer de oude en kan ik weer lekker bijlezen en bijschrijven.

Tot dan...

Groetjes,

Gaabs

Ik ga zo me bed weer in...

Photo Monday 004

Schrijf hierbij een verhaal, van minimaal 150 woorden

Photo Monday, ook mee doen lees de spelregels

DE HERFST…

DE HERFST DES LEVENS…?  Gewoon mijn overpeinzingen…

De herfst; waarom is het toch dat een ieder de herfst verbind met iets dat ten einde gaat?
Ligt in de vruchten en zaden die tot rijping komen, en die de herfst ons brengt als een zalig cadeau, dan niet juist het nieuwe begin verzekerd?
Zonder die vruchten geen nieuw begin…
Al onze wijsheid vergaard met de jaren… een nieuw begin voor de jeugd mits goed gedeeld.
Niet opgedrongen maar gegeven.
Een zaadje alvast geplant, levend, om te ontluiken in de lente.
Om tot bloei te komen in de zomer en, wederom in de herfst, te rijpen tot de bron voor een vruchtbaar voortbestaan.

Dus… in mijn ogen… DE HERFST, een nieuw begin!

Is het niet veel fijner om ouder te worden met die gedachte?

Groeten,

Gaabs

En hier nog een toegift; een gedicht dat ik enkele jaren geleden heb geschreven: