En we ZWIJMELEN weer op ZATERDAG... Yeahhhh!!!

‘Zwijmelen op Zaterdag’ doen we wederom bij Marja

Gaabs gaat even helemaal los....
Wild swingen met wilde haren!!!

Ever since...

Dit nummer is naar ik meen uit 1974, ik was/werd toen dus nog maar net 5...
Mijn oudste broer was al 18 en hij is dus de verantwoordelijke ervoor dat ik op die jonge leeftijd al helemaal verknocht raakte aan DEEP PURPLE!
Onze arme ouders.... hahahahaaaaa...





Swing ze allemaal!!!!



Groetjes en een fijn weekend,

Gaabs

M.O.M. 7, week 47, 2012 ___ Oh, what a day…

Vertel je verhaal; de startzin voor vandaag is:

“Hoe voelt dat nou, alweer een jaar ouder?" Een beetje wazig keek ze hem aan, dan heel langzaam, verscheen er een glimlach op haar gezicht...

Oh, what a day…

“Hoe voelt dat nou, alweer een jaar ouder?" Een beetje wazig keek ze hem aan, dan heel langzaam, verscheen er een glimlach op haar gezicht...
Wat voor een dag… vreselijk gewoon!
Daar zat ze dan tegenover hem… helemaal nat geregend, met haar haren tegen haar voorhoofd geplakt, uitgelopen eyeliner en volkomen gestrest.
Eindelijk samen met haar steun en toeverlaat, samen aan een heerlijke mok hete chocomel…
Ze had wel kunnen huilen… nee niet van verdriet maar van opluchting.
Hij was de rust zelve… altijd… DE ROTS IN DE BRANDING.
Terwijl hij haar aanhoorde wreef hij zachtjes haar handen warm in de zijne en streek hij haar natte haar, met een tedere veeg uit haar gezicht; ziezo.
Ze vertelde… en wat deed haar dat goed…

Ze was die ochtend al heel vroeg uit huis gegaan, om 5.15u om precies te zijn, omdat ze naar de vroege dienst moest. Het weer was vreselijk; winterse buien, gladheid op de wegen, nauwelijks zicht…
Ongeveer halverwege de ca. 50km die ze moest rijden schrok ze opeens wakker uit haar gedachten aan het werk voor die dag en over allemaal “ditjes en datjes”.
Voor haar doemden opeens felle remlichten op uit de duisternis die plotseling alle kanten op leken te springen… een crash!
De auto voor haar was in een slib geraakt; eerst de vangrail in maar dan toch terug de weg over zo de berm in, waar de auto over de kop sloeg om uiteindelijk op z’n dak en aan alle kanten gedeukt, bedekt met modder bleef ie liggen in de greppel.
Me god… ze reageerde gelukkig goed en op tijd.
Als een film rolden alle plaatjes door haar hoofd van wat nu te doen; gelukkig maar.
Maar twee weken geleden had ze een cursus EHBO gedaan en die kwam nu goed van pas.
Ze stopte zelf op de vluchtstrook op een veilige afstand van het wrak, nog steeds was geen enkele  andere automobilist in zicht, ze besefte dat ze nu moest handelen en wonder boven wonder overwon de rede de schrik.
Dus deed ze wat ze moest doen; er zaten drie mensen in die verongelukte auto.
Omdat het wrak werkelijk vreselijk in de kreukels lag en er benzine weglekte bij een nog steeds draaiende motor besloot ze, zo snel ze kon, de inzittenden uit die auto te trekken.
Dat viel niet mee maar gedreven door de moed van de wanhoop lukte het haar… Maar goed ook want luttele ogenblikken later vloog het wrak in lichterlaaie.
Een van de slachtoffers gaf geen enkele krimp, de twee anderen waren bij bewustzijn, een van hun had duidelijk z’n been gebroken, de derde was vooral van slag zo leek het.

Er kwam maar geen andere auto aanrijden en zo zat er niets anders op dan de gewonden even alleen te laten om, via een praatpaal, de hulpdiensten in te schakelen.

Het duurde niet lang gelukkig voordat politie en ambulances er waren… wat een opluchting…

Pas nadat ze de slachtoffers in goede handen wist en een ambulancebroeder haar apart nam om even bij te komen drong een en ander tot haar door.
Ze was volkomen doorweekt, zat onder de modder en zelfs onder het bloed van een van de slachtoffers.
Die man van de ambulance wilde weten of het wel goed ging met haar… “Ja, hoor… het gaat wel”.
Ze kreeg het advies om die dag maar niet meer te gaan werken en in plaats daarvan even rustig aan te doen; liefs iemand op te zoeken om misschien haar verhaal bij te kunnen doen want, zo werd gezegd, alles dat ze daarnet had gezien kon nog wel enige impact hebben.
Een van de politieagenten vroeg haar of ze mee kon rijden om een verklaring af te leggen, te vertellen wat ze had gezien, ze zou dan ook eindelijk op haar werk kunnen bellen waarom ze er nog niet was en een vriend of familielid. Zo gezegd, zo gedaan…
Op het politiebureau durfde ze uiteindelijk de vraag te stellen hoe het met de slachtoffers gesteld was, vooral die ene die bewusteloos leek…
Het antwoord was niet zo mooi; die ene, een jonge vrouw, bleek niet bewusteloos maar op slag dood te zijn geweest, die twee anderen waren behoorlijk gewond.

SLIKKEN!

Je hebt gedaan wat je kon… werd er gezegd; toch bleef ze met een onbeschrijfelijk vreemd gevoel achter.

Ze kon gaan, ze had haar beste vriend opgebeld en alleen nog maar gevraagd of hij tijd had omdat ze hem echt nodig had… het was goed.
Nog steeds drijfnat, koud en vies was ze bij hem aangekomen; hij schrok toen hij haar zag.

Daar zaten ze dan samen aan de chocomel… het verhaal was er eindelijk helemaal uit en ze huilde; ze huilde omdat ze niet meer had kunnen doen, van de schrik, van alle opgekropte emotie.
Hij bleef maar herhalen hoe dapper ze had gehandeld en dat ze toch niet meer had kunnen doen.

Uiteindelijk werd ze rustig…

Samen reden ze naar haar huis zodat ze zich kon opknappen; ze zouden daarna iets leuks gaan doen om op andere gedachten te komen.
Een paar uur later toen ze samen door een winkelstraat liepen te slenteren, het was al ergens in de namiddag, vroeg hij het opeens: “Hoe voelt dat nou, alweer een jaar ouder?"
Ze keek hem dus even wazig aan, zuchtte en besefte toen dat ze haar eigen verjaardag was vergeten… “Kom…” zei hij, “Laten we een cadeautje uitzoeken…”

Samen liepen ze verder en met een glimlach op hun gezicht beseften ze beiden dat het maar iedere keer een feestelijke gebeurtenis is als men z'n verjaardag weer kan vieren; het is zeer zeker niet vanzelfsprekend.

Even terzijde: 

Dat allemaal gebeurde in een tijd toen er nog geen (of nauwelijks) gsm-telefoons in gebruik waren, namelijk in 1988.

Thats all for now folks...

Groetjes,

Gaabs

Zwijmelen op Zaterdag

MARJA is vandaag begonnen te ‘Zwijmelen op Zaterdag’.

Vanaf vandaag gaan we dus iedere zaterdag een leuk zwijmel-muziekje of een muziekfilm (van YouTube bij voorbeeld...) op ons blog plaatsen met al dan niet erbij het verhaal waarom we juist bij dat muziekje gaan zwijmelen... ;-)

Ik doe mee!

Lang, lang geleden... toen ik nog 18 moest worden...... ;-0

Het gebeurde tijdens het instuderen van dit onvergetelijk mooie nummer van de 'Eagles' met de band waar ik toen nog maar net bij zat.
Er sprong een vonkje over die drie jaar later later tot een uitslaande brand zou gaan leiden...
We kregen toen een nieuwe gitarist bij de band.
Diezelfde gitarist werd mijn eerste echtgenoot die helaas in januari 1999 is overleden.
Jullie begrijpen vast dat dit nummer, en nog vele andere meer, bijzondere herinneringen bij me oproept aan de tijd met mijn man van toen en ook aan die bijzonder leuke tijd met de band.
Gelukkig heeft mijn 'hubbie van tegenwoordig' er alle begrip voor en luistert hij zo nu en dan met een brede glimlach naar mijn verhalen over toen; die schat.

Chritje... deze is voor jou!


Groetjes en een fijn weekend,

Gaabs

M.O.M. 6, week 46, 2012 ___ Zo was 11 November altijd voor mij…

Hallo allemaal...

Helaas ben ik er werkelijk en met de beste wil niet eerder aan toe gekomen mijn verhaal op te schrijven voor deze M.O.M. dan vandaag.
Maar niet getreurd... Beter laat dan nooit... Bij deze dan alsnog!
Het is dus eigenlijk een M.O.D. geworden...

____________________________________

ONDERWERP:

11 November

Zo was 11 November altijd voor mij…

Als kind voelde ik me ieder jaar weer heen en weer getrokken tussen Sint Maarten en het beginnende carnavals gebeuren… Sint Maarten won ieder jaar opnieuw. 

Carnaval begon voor mij persoonlijk eigenlijk pas ergens in februari belangrijk te worden.

Bij ons in het dorp en ook in de andere gemeenten in de ruimere regio kent Sint Maarten een rijke en kleurrijke traditie.

Op school, in de kerk en ook thuis werd uitgebreid aandacht besteed aan het verhaal en de betekenis van Sint Maarten.

Alle kinderen waren ieder jaar noest bezig met het vervaardigen van de mooiste en soms ingenieus ontworpen lampionnen. Er werden heuse wedstrijden “lampion bouwen” gehouden.

Meestal was het de bedoeling dat je in je lampion iets uit het Sint Maarten verhaal uitbeeldde of iets anders dat aansloot bij de gedachte/betekenis van het feest.

Ik realiseer me nu opeens dat ik nog niet heb verteld waar ik dan eigenlijk vandaan kom…

Jongens… wordt het toch opeens tijd met de billen bloot te gaan….

Gaab is allochtoon; geloof het of niet!

Ik ben in het Duitse dorpje Waldniel, dat in de redelijk pittoreske gemeente Schwalmtal ligt, geboren.

Das dus net over de grens bij Roermond.

Net na mijn negentiende ben ik echt in Nederland komen wonen.

Schwalmtal en de mensen daar zijn eigenlijk ook een soort Limburgers; zelf qua taal…

Ik zeg altijd je hebt Nederlandse en Duitse Limburgers daar zo langs de grens.

De gesproken dialecten komen soms toch wel erg overeen, zo ook de folklore.

Na een half jaar in Den Haag op kamers te hebben gezeten ben ik terug gekomen in het Limburgse.

Maar liefs negentien jaar ben ik toen in HET ECHTE LIMBURG gaan wonen, namelijk in Venlo totdat ik 2008 naar Noord Holland ben verhuisd.

Terug naar Sint Maarten…

Bij ons in ’t dorp, zo ook in alle andere dorpen in diezelfde streek, leefden we dus allemaal erg naar die dag toe.

Wat was dat spannend; eigenlijk een beetje zoals de Sinterklaasavond voor de Nederlandse kinderen.

De huizen en tuinen werden versiert met lampionnen en kaarsjes, iedereen oefende de oude liederen weer, zelfs de volwassen mensen.

Op school werd er zelfs voor geoefend.

Op de dag/avond zelf lag er altijd een haast ‘van spanning en verwachting knisperende' sfeer over het dorp.

Net voordat het donker werd, werd zich op een afgesproken locatie, meestal op het schoolplein of op het dorpsplein, verzameld en enigszins in formatie opgesteld.

Eerst de harmonie, dan de kinderen erachteraan… 

Op de een of andere manier had iedereen er enorm zin in en letten de grote kinderen op de kleintjes; de volwassenen die meeliepen letten op dat niemand zich brandde aan de kaarsen en fakkels.

De brandweermannen liepen mee voor de veiligheid en de politie escorteerde de hele stoet (de opkomst was echt altijd fors) langs een vooraf vastgelegde route.

Wij als kinderen vonden dat allemaal maar wat bijzonder en interessant, het gaf iedereen het gevoel toch wel met iets belangrijks bezig te zijn denk ik.

Opeens viel echt de avond, alle lichtjes waren aangestoken en de harmonie warm gespeeld…

Daar liepen we dan met rillingen over de rug, zingend zo luid en mooi als we konden en zo ontzettend trots op het hele gebeuren, op elkaar en ook een beetje op ons zelf en de lampion die we aan de lange stok in onze handjes hielden zo hoog boven ons hoofd als we maar konden.

Wat een feest was dat!

Het door mij, en door de meeste andere kinderen ook denk ik, met iets van ongeduld verwachte moment waarna we dus heel erg uitkeken, was het als opeens Sint Maarten zelf in zijn mooie lange gewaad met die prachtige cape op zijn fantastisch mooie, grote paard langs de stoet verscheen.

Op zijn paard, dat met hoog verheven hoofd in een mooie draf langs de optocht liep, voegde hij zich bij ons om voorop naar het grote vreugdevuur te rijden dat altijd al in lichterlaaie brandde bij aankomst van de zingende menigte.

Sint Maarten reed iedere keer meerdere rondjes rond dat enorme vuur op zijn dappere ros.

De stoet stond dan stil rond dat vuur en allen keken vervuld van een soort blijdschap en bewondering toe hoe de ridder zijn cape van zijn schouders trok, ermee van het paard sprong, het met zijn zwaard in tweeën deelde en de ene helft aan de in vodden gehulde en bibberende bedelaar gaf die bij het vuur kwam zitten om een beetje warmte te vangen op die koude winteravond.

Het was iedere keer gewoon aangrijpend zo mooi werd dat stukje uit het verhaal uitgebeeld; ik kan me herinneren dat menig een wel wat traantjes stond weg te pinken.

Wij kinderen stonden ons te verdringen om zo dicht bij Sint Maarten en zijn paard te kunnen komen als mogelijk… als het je dan nog lukte om hem de hand te kunnen geven en je zelfs het paard had mogen aaien dan voelde je je koning te rijk.

Tja… zo ging dat bij ons in het dorp… Ik heb er hele mooie herinneringen aan, terwijl ik zit te typen voel ik hetzelfde in me opborrelen als toen.

Na afloop kregen alle kinderen een hele tas met lekkers mee naar huis… uitgereikt door Sint Maarten en zijn helpers (nee geen pieten…;-) ).

De oudere kinderen liepen die avond, net als in Nederland, ook nog zingend langs de deuren.

Eigenlijk was Sint Maarten voor mij als kind een van de mooiste feesten in het jaar waar ik heel erg naar uitkeek.

Deze keer geen foto's helaas, das omdat ik er geen van heb... jammer genoeg.

Ik hoop dat ik met mijn woorden alleen het plaatje van toen voor jullie heb kunnen schetsen en dat jullie een klein beetje in de betovering, die ik als kind heb ervaren, kunnen delen.

Groetjes,

Gaabs

Bloopers deel 1

Bloopers deel 1… in antwoord op de “oproep” van Marja 

Yep… we hebben vast allemaal ooit een keer iets gedaan dat in te ordenen valt in die categorie.
Ik kan er wel een stuk of wat anekdotes bij bedenken en allemaal waar gebeurt!

Echt.. zo waar als ik hier zit…

Denk dat het leuk is om niet alleen vandaag maar zo nu en dan nog ’s een en ander ten “gehore” (“geleze”… hahaha) te brengen; dus daarom begin ik nu maar ‘s met de eerste drie.

1.  Ik was een jaar of drie, hooguit vier toen mijn moeder me meerdere keren waarschuwde om vooral niet aan de erg hete plaat van het nieuwe elektrische fornuis te komen…
   Voorheen hadden we een gasfornuis in de keuken staan met, als er werd gekookt, een duidelijk zichtbare vlam… nou dat kon men tenminste zien en begrijpen.
   Maar zeg nou eens eerlijk, hoe kon ik als kind van drie a vier nou weten dat mijn moeder gelijk had zonder me zelf te overtuigen?
   Waarom zou zo een ronde, zwarte plaat nou zo gevaarlijk heet zijn?
   Dus me hand erop gelegd dan maar om te voelen of moeder wel echt gelijk had!O.K… mama had gelijk… een soort van zissssssssss, een gil (van mij want me vel bleef plakken aan de plaat), gevolgd door nog een geschrokken gil van mijn moeder!
   Yep… had ik beter niet moeten doen!
   Wie niet horen wil moet voelen… (of beter niet?)
   
2. Doink, doink, doink…
   “Ben je nu alweer op de bank aan het springen?”
   Doink… “Stoppen…! Je valt zo meteen nog!”
   Doink, doink… AUWWWWW!!!! MAMAAAAA!!!
   En daar lag ik dan met mijn kin in een werkelijk enorme cactus die in de vensterbank achter de bank stond…
   Gevolg: Een baard als Sinterklaas; en dat voor een meisje van 8 jaar!
   Wie niet horen wil moet……
   
3. Hollen, rennen, springen… het hoogst, het verst… Op van alles, over van alles…
   Is dat nou een aanrader? Nee…!?! Waarom niet?
   Flinke aanloop, sprong over muur, landing in ijzeren fietsenrek!
   AUUUUWWWWWW!!!!...
   Drie gebroken ribben en nog vijf gekneusd!!!
   Wie al achttien is en niet langer wil horen en het allemaal al weet…
   Moet voelen!!???... 

That’s all for now folks…

To be continued!

Gaabs

M.O.M. 2, week 42, 2012 Uit een ver verleden...

“Weet jij al hoe je moet zoenen?” vroeg de jongen aan het meisje dat naast hem op het luchtbedje zat.

Het was in de zomer van 1978… in de grote vakantie.

De kinderen mochten kamperen in een tentje dat in de fruitboomgaard van de ouders van het meisje stond.
Zij was toen nog 8 maar hij was al 10…
Ze waren buurkinderen sinds alweer ruim 3 jaar; hadden elkaar gezocht en gevonden.
Beiden wild en altijd op zoek naar avontuur.

“Ja hoor, `tuurlijk weet ik dat”, zei het meisje en ze gaf hem een dikke smak op zijn wang.
De jongen begon te blozen maar wilde zich niet laten kennen…
“Nee”, zei hij… “Ik bedoel echt zoenen.”
“Hoe dan?”… “Ik zal het je laten zien…”,
“Hoe weet jij dat dan?”, “Ik heb het op TV gezien in een film!”

Zachtjes raakte hij haar lippen aan met de zijne… “Bjweeeee, wat doe je nou?...”
“Dat moet zo!” “Oh ja?”
“Ja!” “Oh…” “Echt? “
“Ja!”

Ze keken elkaar diep in de ogen en probeerden het nog een keer…

“En nu?” vroeg het meisje aan de jongen… “Nu ben je mijn vriendin!”

Lachend strompelden beide kinderen de tent uit…. “ONS GEHEIM!”, hadden ze elkaar plechtig beloofd.

De zomer kabbelde voort, wat hadden ze een lol samen.
Zoenen?
Nou, dat hebben ze nog wel een paar keer geprobeerd; uiteindelijk hebben ze samen besloten dat zoenen zo’n stom klef gedoe is dat “de saaie oudere jongens en meisjes” deden om bijzonder interessant te doen.

School begon…

Voor de komende twee jaar kwam hij haar iedere ochtend ophalen en liepen ze hand in hand naar school.
Zo menig geheim hebben ze met elkaar gedeeld totdat ‘de volwassenheid’ hun uiteindelijk heeft ingehaald.



Kinderen... dat waren nog's tijden!


Groeten,

Gaabs



afbeeldingen gevonden via Google, copyright onbekend

M.O.M. 1, week41, 2012

Thema:

Afbeelding © G.bakker-Kuessner

Wie of wat kan vliegen was de titel van een kinderboekje dat ik kreeg toen ik net in de eerste klas zat. Het was zo een doe boekje waar je met potlood je eerste schrijfoefeningen in kon doen, ook was het de bedoeling ermee je inzicht te vergroten in wie of wat er allemaal kan vliegen dus.

Grappig boekje, was er vliegensvlug doorheen!

Mooi, toen ik wist hoe het allemaal zat bedacht ik me dat vliegen, waar het mensen betrof, dus eigenlijk alleen maar kon met een vliegtuig behalve natuurlijk als men nou eens kon veranderen in een vogel… of op andere manieren , zoals die verteld worden in weer andere kinderboeken.

Ik droomde, tekende, dagdroomde, klom in bomen en zelfs op daken… sprong zo nu en dan ergens van af heilig overtuigd dat als ik maar hard genoeg bleef oefenen het op een dag toch wel moest lukken te vliegen.
Maar helaas de enige keren dat ik uiteindelijk vloog zonder vliegtuig was het van me fiets, van het paard, van de schommel, uit de klas… dit soort zaken.

Tja, niet helemaal hopeloos hardleers zijnde begon ik mijn dromen bij te stellen…

Vliegen begonnen me op een dag ook wel te boeien, dat kwam door mijn biologieleraar.

Dat was op de middelbare school… het was een stuk joh.

En wat hij allemaal wist te vertellen over vliegen… zelfs dat ze, zo slim ze ook leken, geeneens hersenen hebben. Dat leek me maar wat vreemd…
Enfin, hij vertelde erg leuk over vliegen; hoe hij met het vliegtuig naar een ver tropisch land was gevlogen om aldaar de vliegen te bestuderen die hem helaas vliegensvlug teveel waren geworden waardoor hij nog sneller met de volgende vlieger weer naar huis was vertrokken.

Vliegen… op een dag begon ik me voor te stellen hoe het zou zijn om de wereld rond te vliegen met gewoon een vliegtuig net als andere mensen dat doen… Leek me wel wat… vliegen wel maar niet neerstorten.

Ik moet het nog steeds een keer gaan doen dat vliegen, tot nu toe is het voor mij rijden of varen op die ene helikoptervlucht na die me ooit ten deel is gevallen per toeval.
Dat kwam doordat de oudere meneer die voor mij in het rijtje stond bij de kassa van de nieuwste supermarkt in Venlo (daar woonde ik toen) niet mee wilde. Hij was de duizendste klant op die openingsdag en had een rondvlucht gewonnen.
Hij stopte vliegensvlug mij het kaartje toe!

Wie weet waaruit, waarheen of waarin ik ooit nog vlieg…



Ik droom wel verder tot dan,



Gaabs