En we ZWIJMELEN weer op ZATERDAG...

‘Zwijmelen op Zaterdag’ doen we wederom bij Marja

Deze vind ik heel bijzonder mooi...





Ik wens jullie allen een heel fijn weekend!

Liefs,

Gabi

En we ZWIJMELEN weer op ZATERDAG...

‘Zwijmelen op Zaterdag’ doen we wederom bij Marja

Deze vind ik heel bijzonder mooi...

Ik wens jullie allen een heel fijn weekend en (nogmaals ;-0 )
een gezegende kerst.

Liefs,

Gabi

Wat is oneindig...? WAM.... woensdagavondmijmering...

ECHTE LIEFDE

Als een band door ruimte en tijd... 

Niet te verbreken.

Herinneringen... 

Sterker als het afscheid... 

Als voor altijd met elkaar verweven, 

Omringt door oneindigheid.... 

Tijdloos.

Onzichtbaar, wel te voelen .... 

Diep vanbinnen 

Twee handen eens elkaar gereikt... 

Ooit, lang geleden... 

En toch voor altijd.

Een band, zo sterk..., samen geweven 

Dat is een band die blijft bestaan tot het einde van dagen 

Tot aan het eind van je leven.

Niet te verbreken, 

Niet door ruimte, nog door tijd... 

©Gabi Bakker-Kuessner 2006 

Thursday Challenge week 47, 2012

_______________________________________________

This week's theme is:

"THANKFUL"

"Honeymooners"

Because I’m thankful for a great many things in life I didn’t know which photo to choose for today’s challenge.
Which moment or thing from all the good stuff that’s been thrown at me from time to time?

I’m thankful for each and every one of my family members and friends, for all the little pleasures like flowers, the ocean, the blue sky, animals, the mountains…

I also deeply appreciate the fact that we can enjoy a good meal several times a day, that we do have fresh, clear, water to drink, bathe and even swim in.
I’m honestly thrilled to have a roof over my head, good central heating and a comfy bed to sleep in.
I love my husband and he loves me back.
My parents are still alive and live just across the street…

I could go on bragging about all the good thinks I’m thankful for a whole lot more, I could prolong the list of things…

Well, let me explain to you all why I chose this photo out of all the others to choose from.

This one picture, which I have taken myself extending my arms to the limit to hold the camera as high above our heads as possible, shows my husband and me while we are lying flat on our backs on a tiny little boardwalk, at a rather serene lake, just having a moment of rest, peace and quiet.
As you can see.. We were having a real good time; happy being there with the two of us.
We were on our honeymoon…
As we were lying there we were aware of all the little things that make our life rich and worth living.
And that’s why I chose this picture, it, in a way, represents to me all the things I’m thankful for.

Wanna know more about or join Thursday Challenge? Click here!

Have fun!!!

Greets,

Gaabs

_______________________________________________

DiDi: Dichters op Dinsdag – Thema 13 november 2012: “Missen”

Mijn eerste bijdrage voor DIDI... het geesteskind van Melody

Met een paar dagen vertraging dan! ;-)

"Mutter mit totem Sohn",
Het beeld is van Käthe Kollwitz en staat in de "Neue Wache" in Berlijn.
De foto en het gedicht Déja-vu hieronder © G.Bakker-Kuessner

Déja-vu

Het is een vreemd gevoel, de wereld draait door maar jezelf lijkt stil te staan, te blijven hangen in dat ene moment…

Wat je ook doet, wat je ook probeert;

Je zit vast!!!

Met je gevoel, je gedachten…

Iedere dag is ook zo’n beetje hetzelfde dan, je zit in dat vast ingesleten patroon dat je maar niet kunt doorbreken…

Gevoelens die alsmaar opnieuw door je heen stromen…

Dezelfde pijn die telkens opnieuw gevoed lijkt te worden door je herinneringen.

Herinneringen die je achtervolgen, martelen;

Diezelfde herinneringen die je ook niet los kunt laten, die je koestert omdat het herinneringen zijn aan momenten van volmaakt geluk.

Hoe moet je verder als alles om je heen je alleen maar terug geleid naar die momenten?

Verdriet om een geleden verlies slokt je op, vreet, het snijdt in je als een mes.

Soms lijkt het te slijten, heel even...

Voordat je er erg in hebt dwalen je gedachten dan opnieuw naar een van die mooie, door niets te vervangen momenten…
Er komt zelfs een glimlach op je gezicht…
Je voelt opnieuw de warmte van dat moment, het geluk van toen.

Dan komt de klap…het besef… je zit te dromen!

Verloren in je herinneringen…
Opnieuw overspoeld door pijn, het gevoel van wanhoop, het besef dat hetgeen je net voor ogen zag…
dat je kon voelen, ruiken, horen… ER NIET MEER IS!

De cirkel is rond… opnieuw voel je die open wond.

Dagen komen en gaan, dagen worden weken, dan maanden…

Wat kun je doen?

Je zit vast!

Iedere dag lijkt “déjà-vu”

©Gabi Bakker-Kuessner 2006

M.O.M. 6, week 46, 2012 ___ Zo was 11 November altijd voor mij…

Hallo allemaal...

Helaas ben ik er werkelijk en met de beste wil niet eerder aan toe gekomen mijn verhaal op te schrijven voor deze M.O.M. dan vandaag.
Maar niet getreurd... Beter laat dan nooit... Bij deze dan alsnog!
Het is dus eigenlijk een M.O.D. geworden...

____________________________________

ONDERWERP:

11 November

Zo was 11 November altijd voor mij…

Als kind voelde ik me ieder jaar weer heen en weer getrokken tussen Sint Maarten en het beginnende carnavals gebeuren… Sint Maarten won ieder jaar opnieuw. 

Carnaval begon voor mij persoonlijk eigenlijk pas ergens in februari belangrijk te worden.

Bij ons in het dorp en ook in de andere gemeenten in de ruimere regio kent Sint Maarten een rijke en kleurrijke traditie.

Op school, in de kerk en ook thuis werd uitgebreid aandacht besteed aan het verhaal en de betekenis van Sint Maarten.

Alle kinderen waren ieder jaar noest bezig met het vervaardigen van de mooiste en soms ingenieus ontworpen lampionnen. Er werden heuse wedstrijden “lampion bouwen” gehouden.

Meestal was het de bedoeling dat je in je lampion iets uit het Sint Maarten verhaal uitbeeldde of iets anders dat aansloot bij de gedachte/betekenis van het feest.

Ik realiseer me nu opeens dat ik nog niet heb verteld waar ik dan eigenlijk vandaan kom…

Jongens… wordt het toch opeens tijd met de billen bloot te gaan….

Gaab is allochtoon; geloof het of niet!

Ik ben in het Duitse dorpje Waldniel, dat in de redelijk pittoreske gemeente Schwalmtal ligt, geboren.

Das dus net over de grens bij Roermond.

Net na mijn negentiende ben ik echt in Nederland komen wonen.

Schwalmtal en de mensen daar zijn eigenlijk ook een soort Limburgers; zelf qua taal…

Ik zeg altijd je hebt Nederlandse en Duitse Limburgers daar zo langs de grens.

De gesproken dialecten komen soms toch wel erg overeen, zo ook de folklore.

Na een half jaar in Den Haag op kamers te hebben gezeten ben ik terug gekomen in het Limburgse.

Maar liefs negentien jaar ben ik toen in HET ECHTE LIMBURG gaan wonen, namelijk in Venlo totdat ik 2008 naar Noord Holland ben verhuisd.

Terug naar Sint Maarten…

Bij ons in ’t dorp, zo ook in alle andere dorpen in diezelfde streek, leefden we dus allemaal erg naar die dag toe.

Wat was dat spannend; eigenlijk een beetje zoals de Sinterklaasavond voor de Nederlandse kinderen.

De huizen en tuinen werden versiert met lampionnen en kaarsjes, iedereen oefende de oude liederen weer, zelfs de volwassen mensen.

Op school werd er zelfs voor geoefend.

Op de dag/avond zelf lag er altijd een haast ‘van spanning en verwachting knisperende' sfeer over het dorp.

Net voordat het donker werd, werd zich op een afgesproken locatie, meestal op het schoolplein of op het dorpsplein, verzameld en enigszins in formatie opgesteld.

Eerst de harmonie, dan de kinderen erachteraan… 

Op de een of andere manier had iedereen er enorm zin in en letten de grote kinderen op de kleintjes; de volwassenen die meeliepen letten op dat niemand zich brandde aan de kaarsen en fakkels.

De brandweermannen liepen mee voor de veiligheid en de politie escorteerde de hele stoet (de opkomst was echt altijd fors) langs een vooraf vastgelegde route.

Wij als kinderen vonden dat allemaal maar wat bijzonder en interessant, het gaf iedereen het gevoel toch wel met iets belangrijks bezig te zijn denk ik.

Opeens viel echt de avond, alle lichtjes waren aangestoken en de harmonie warm gespeeld…

Daar liepen we dan met rillingen over de rug, zingend zo luid en mooi als we konden en zo ontzettend trots op het hele gebeuren, op elkaar en ook een beetje op ons zelf en de lampion die we aan de lange stok in onze handjes hielden zo hoog boven ons hoofd als we maar konden.

Wat een feest was dat!

Het door mij, en door de meeste andere kinderen ook denk ik, met iets van ongeduld verwachte moment waarna we dus heel erg uitkeken, was het als opeens Sint Maarten zelf in zijn mooie lange gewaad met die prachtige cape op zijn fantastisch mooie, grote paard langs de stoet verscheen.

Op zijn paard, dat met hoog verheven hoofd in een mooie draf langs de optocht liep, voegde hij zich bij ons om voorop naar het grote vreugdevuur te rijden dat altijd al in lichterlaaie brandde bij aankomst van de zingende menigte.

Sint Maarten reed iedere keer meerdere rondjes rond dat enorme vuur op zijn dappere ros.

De stoet stond dan stil rond dat vuur en allen keken vervuld van een soort blijdschap en bewondering toe hoe de ridder zijn cape van zijn schouders trok, ermee van het paard sprong, het met zijn zwaard in tweeën deelde en de ene helft aan de in vodden gehulde en bibberende bedelaar gaf die bij het vuur kwam zitten om een beetje warmte te vangen op die koude winteravond.

Het was iedere keer gewoon aangrijpend zo mooi werd dat stukje uit het verhaal uitgebeeld; ik kan me herinneren dat menig een wel wat traantjes stond weg te pinken.

Wij kinderen stonden ons te verdringen om zo dicht bij Sint Maarten en zijn paard te kunnen komen als mogelijk… als het je dan nog lukte om hem de hand te kunnen geven en je zelfs het paard had mogen aaien dan voelde je je koning te rijk.

Tja… zo ging dat bij ons in het dorp… Ik heb er hele mooie herinneringen aan, terwijl ik zit te typen voel ik hetzelfde in me opborrelen als toen.

Na afloop kregen alle kinderen een hele tas met lekkers mee naar huis… uitgereikt door Sint Maarten en zijn helpers (nee geen pieten…;-) ).

De oudere kinderen liepen die avond, net als in Nederland, ook nog zingend langs de deuren.

Eigenlijk was Sint Maarten voor mij als kind een van de mooiste feesten in het jaar waar ik heel erg naar uitkeek.

Deze keer geen foto's helaas, das omdat ik er geen van heb... jammer genoeg.

Ik hoop dat ik met mijn woorden alleen het plaatje van toen voor jullie heb kunnen schetsen en dat jullie een klein beetje in de betovering, die ik als kind heb ervaren, kunnen delen.

Groetjes,

Gaabs

Een hart onder de riem...

Deze video vond ik bij Koning Woezel waar ik regelmatig mee lees.
Ik kwam er ooit tijdens gewoon wat blog hoppen...
Ben begonnen te lezen en volg sindsdien de diverse gebeurtenissen.
Vaak ben ik er zo stil van dat ik niet meer weet wat te zeggen en dan houd ik maar gewoon me mond.
Ik ga liever niet uit me nek lullen als het niets toevoegt namelijk.
Ik heb zo ontzettend veel bewondering en respect voor dit gezin mensen!

Nou... ik blog er gebruikelijk nooit over... 

Zal voor deze keer de tip van de sluier oplichten waarom ik me betrokken voel bij dit allemaal.

Onze Martijn (in mijn profiel haal ik hem even aan) is een gehandicapt kind; hij is de zoon van mijn man uit een vroegere relatie.

Wij hebben het nog betrekkelijk makkelijk hoor; Martijn heeft het Syndroom van Down en is in lichte mate autistisch.

Ze zeggen, en wij zien dat ook wel, dat hij nogal laag functionerend is.

Martijn wordt in februari 15, maar is in zijn geestelijke ontwikkeling ongeveer 3 met kleine uitschieters naar beneden en soms, met het een en ander, ook naar boven.

Enfin, hij heeft nogal wat extra aandacht nodig om het heel erg kort samen te vatten.

Goed, ik hoop door het doorgeven van deze video dan ook bij te dragen tot het stukje "Elkaar steunen" dat alle ouders en verzorgers van gehandicapte mensen wel kunnen gebruiken.

Groetjes,

Gaabs

Thursday Challenge week 41, 2012

_______________________________________________

Het thema van deze week is:

FEELINGS

Instant Love

Meer weten over of ook meedoen met Thursday Challenge? Klik hier!

Have fun!!!

Groeten,

Gaabs

_______________________________________________

UPDATES

• Druk als altijd
• Zeilen gaat zo vaak mogelijk door en bevalt prima; lukt al heel aardig
• Een van mijn pas nieuw geadopteerde muizendametjes bleek zwanger; gezinsuitbreiding
• Het huishouden en alle regelzaken slokken me soms bijna helemaal op (as usual...)
• De mantelzorg in drievoud houdt me goed bezig... (om me te vervelen geen tijd joh...)
• Vandaag met me vader naar het AMC geweest, bij de glaucoomspecialist...
• Er zullen nog heel veel bezoeken volgen t. b. v. de verdere behandeling
• Er is nog hoop dat volledige blindheid van Pa kan worden voorkomen (van een oog tenminste)
• De junior (kind met Syndroom van Down en autisme... voor de rest "Een echt kind hoor!" ;-)
  Zo, die is er uit! Heb ik dat ook eens ergens hier benoemd...) is deze week iedere dag thuis, geen logeren op Leekerweide...
• Morgen "tuin en -boodschappendag" en weer op tijd 15.30 thuis klaarstaan voor de schoolbus.
• En overmorgen, en dan die dag, en zo gaat het maar door...
• Oh, ja... niet vergeten de afspraken voor mijn moeder te regelen bij de huisarts en het diabetes centrum; uiteraard haar daarheen rijden ook
• Ergens, ik meen vrijdag, ook nog ff naar de tandarts met mezelf...
• en, en, en... en ergens deze week meteen na school nog met de junior naar de kapper
• Meestal te druk dus om te bloggen!

Volgens mij heet dat gezin, zorg voor elkaar, verantwoordelijkheden nemen?

Ach, soms is het allemaal wat veel zo maar misschien mag ik af en toe over mijn schouder kijken en dan ontdekken dat mijn inspanningen voor de mensen om me heen WEL DEGELIJK het verschil maken en hun bestaan veraangenamen.

Alles in het leven zal wel een reden hebben toch?

De groeten,

Gaabs

Thursday Challenge week 13, 2012

_______________________________________________

Het thema van deze week is:

THREE

Kerst 1963, mijn ouders met hun eerste dochter; mijn zus Beathe.
Hun eerste kerst met hun drieën.

Christmas 1963, my parents with their first daughter; my sister Beathe.
Their first christmas as a family of three.

Meer weten over of ook meedoen met Thursday Challenge? Klik hier!

Have fun!!!

Groeten,

Gaabs

_______________________________________________

DINSZIN 007

De startzin van 20 maart:

“MIJN FAVORIETE BLOEMEN, DAT IS EEN MAKKELIJKE VRAAG”

Deze zin is het begin van je verhaal en vandaar ga je schrijven, minimaal 100 woorden

Ook mee doen lees de spelregels


Daar gaan we...:

Herenigd

Mijn favoriete Bloemen, dat is een makkelijke vraag zei het kleine meisje tegen haar kameraadje.
Samen liepen ze vrolijk door het bos op deze zonnige zomerdag van 1946…
Haar naam was Hanna, ze was zeven lentes jong; hij was de zoon van de schoolmeester, al negen en een hele kop groter als zij.
Ben was haar beschermer, vertrouweling en gewoon de knapste jongen die zij kende.
Alle bloemen vind ik mooi… het maakt niet uit… werkelijk niet!
Als ze maar bont en vrolijk zijn en zorgeloos wiegen in de wind.
Dat wilde ze zelf wel, zorgeloos wiegen in de wind.
Het werd tijd…