En we ZWIJMELEN weer op ZATERDAG...

‘Zwijmelen op Zaterdag’ doen we wederom bij Marja

Deze vind ik heel bijzonder mooi...





Ik wens jullie allen een heel fijn weekend!

Liefs,

Gabi

Wat is oneindig...? WAM.... woensdagavondmijmering...

ECHTE LIEFDE

Als een band door ruimte en tijd... 

Niet te verbreken.

Herinneringen... 

Sterker als het afscheid... 

Als voor altijd met elkaar verweven, 

Omringt door oneindigheid.... 

Tijdloos.

Onzichtbaar, wel te voelen .... 

Diep vanbinnen 

Twee handen eens elkaar gereikt... 

Ooit, lang geleden... 

En toch voor altijd.

Een band, zo sterk..., samen geweven 

Dat is een band die blijft bestaan tot het einde van dagen 

Tot aan het eind van je leven.

Niet te verbreken, 

Niet door ruimte, nog door tijd... 

©Gabi Bakker-Kuessner 2006 

En we ZWIJMELEN weer op ZATERDAG... Yeahhhh!!!

‘Zwijmelen op Zaterdag’ doen we wederom bij Marja

Zoals ik ergens tussen de reacties onder mijn eerdere bijdragen al heb verteld;
Ik heb een "passend muziekje" voor bij iedere van mijn stemmingen.
Vandaag ben ik juist... in die stemming.

En ja, ik zou er van alles bij kunnen vertellen...
Wie weet komt dat nog wel een keertje.

Groetjes en een fijn weekend,

Gaabs

DiDi: Dichters op Dinsdag – Thema 13 november 2012: “Missen”

Mijn eerste bijdrage voor DIDI... het geesteskind van Melody

Met een paar dagen vertraging dan! ;-)

"Mutter mit totem Sohn",
Het beeld is van Käthe Kollwitz en staat in de "Neue Wache" in Berlijn.
De foto en het gedicht Déja-vu hieronder © G.Bakker-Kuessner

Déja-vu

Het is een vreemd gevoel, de wereld draait door maar jezelf lijkt stil te staan, te blijven hangen in dat ene moment…

Wat je ook doet, wat je ook probeert;

Je zit vast!!!

Met je gevoel, je gedachten…

Iedere dag is ook zo’n beetje hetzelfde dan, je zit in dat vast ingesleten patroon dat je maar niet kunt doorbreken…

Gevoelens die alsmaar opnieuw door je heen stromen…

Dezelfde pijn die telkens opnieuw gevoed lijkt te worden door je herinneringen.

Herinneringen die je achtervolgen, martelen;

Diezelfde herinneringen die je ook niet los kunt laten, die je koestert omdat het herinneringen zijn aan momenten van volmaakt geluk.

Hoe moet je verder als alles om je heen je alleen maar terug geleid naar die momenten?

Verdriet om een geleden verlies slokt je op, vreet, het snijdt in je als een mes.

Soms lijkt het te slijten, heel even...

Voordat je er erg in hebt dwalen je gedachten dan opnieuw naar een van die mooie, door niets te vervangen momenten…
Er komt zelfs een glimlach op je gezicht…
Je voelt opnieuw de warmte van dat moment, het geluk van toen.

Dan komt de klap…het besef… je zit te dromen!

Verloren in je herinneringen…
Opnieuw overspoeld door pijn, het gevoel van wanhoop, het besef dat hetgeen je net voor ogen zag…
dat je kon voelen, ruiken, horen… ER NIET MEER IS!

De cirkel is rond… opnieuw voel je die open wond.

Dagen komen en gaan, dagen worden weken, dan maanden…

Wat kun je doen?

Je zit vast!

Iedere dag lijkt “déjà-vu”

©Gabi Bakker-Kuessner 2006

Up close and personal… in a way…

Ruim 42 ½ jaar zijn het nu sinds zij voor het eerst het licht buiten de beschermende omgeving van haar moeders baarmoeder heeft gezien.

Zoals wel iedereen heeft ook zij een bewogen leven geleid tot de dag van vandaag en hopelijk nog heel wat bewogen jaren voor de boeg…
Ooit was er een tijd, voordat het besef en de ervaringen die het leven met zich mee brengen ook haar hadden bereikt, dat ze zorgeloos van dag tot dag holde met alleen en louter een blije glimlach op haar jonge gezicht.
Dat duurde niet al te lang…
Er bleef de muziek; muziek is er immers in alle verscheidenheid en ook in mineur en adagio…
Ook bleven er enkele mensen, als een constante, in haar leven sinds de dag van haar geboorte.
Velen heeft ze echter ook al moeten laten gaan.
Deze verleden week kwam ze wederom tot de erkentenis hoe gemakkelijk het is te genieten van de constanten in het leven en hoe zwaar het weegt op de ziel als die lijn abrupt wordt afgesneden.
Hoe het kan voelen alsof er een gat wordt geslagen…

Het is zo makkelijk aan iemand te denken zo nu en dan, wetend dat ie het goed maakt, makkelijk te denken dat men “gewoon” elkaar wel weer ziet en dat een afstand van ruim 250km (ontstaan door verhuizing) toch niet zo ver is.
Wat is het makkelijk aan te nemen dat het zo blijft… het alternatief is immers te pijnlijk je voor te stellen… en waarom zou je?
Het gaat iedereen toch goed!?

Verleden zaterdag heeft ze de reis van die ruim 250km afgelegd omwille van een van die "constanten pilaren”, oh hoe leuk had het kunnen uitpakken had ze die reis toch maar iets eerder ondernomen.
Nu zag het wederzien er toch wel heel anders uit dan ze zich had voorgesteld.

De stoet was lang, heel lang… tranen prikten in haar ogen toen ze door haar zonovergoten geboortedorp wandelde.
En ook op dat moment was er de muziek…
Muziek die alle herinneringen opriep aan hoe het altijd was geweest.
Hoe die “constante vriend” altijd was geweest… net 14 jaar toen zij werd geboren; haar en zijn vader waren vrienden sinds ruim 52 jaar.
Toen zij opgroeide werd hij al een man, een waarachtig en integer mens net als zijn vader en de hare.
Het had een leuke zonnige wandeling moeten worden…
De stoet was lang, de zon scheen maar de schaduwen hingen zwaar.

Het enige dat ze nog hardop kon stamelen alvorens ze schoorvoetend wegliep bij het open graf van de oude vriend waren de woorden: “Hey, als we elkaar de volgende keer tegen komen dan moet je wel weer vrolijk zwaaien.”


Ze heeft nooit geweten hoeveel die oude vriend betekende… hij was er altijd maar “gewoon”.