Thursday Challenge week 50, 2012

_______________________________________________

This week's theme is:

"GOOD"

(Anything you think is good...)

Threesome is awesome!?... GOOD!

Wanna know more about or join Thursday Challenge? Click here!

Have fun!!!

Greets,

Gaabs

_______________________________________________

M.O.M. 2, week 42, 2012 Uit een ver verleden...

“Weet jij al hoe je moet zoenen?” vroeg de jongen aan het meisje dat naast hem op het luchtbedje zat.

Het was in de zomer van 1978… in de grote vakantie.

De kinderen mochten kamperen in een tentje dat in de fruitboomgaard van de ouders van het meisje stond.
Zij was toen nog 8 maar hij was al 10…
Ze waren buurkinderen sinds alweer ruim 3 jaar; hadden elkaar gezocht en gevonden.
Beiden wild en altijd op zoek naar avontuur.

“Ja hoor, `tuurlijk weet ik dat”, zei het meisje en ze gaf hem een dikke smak op zijn wang.
De jongen begon te blozen maar wilde zich niet laten kennen…
“Nee”, zei hij… “Ik bedoel echt zoenen.”
“Hoe dan?”… “Ik zal het je laten zien…”,
“Hoe weet jij dat dan?”, “Ik heb het op TV gezien in een film!”

Zachtjes raakte hij haar lippen aan met de zijne… “Bjweeeee, wat doe je nou?...”
“Dat moet zo!” “Oh ja?”
“Ja!” “Oh…” “Echt? “
“Ja!”

Ze keken elkaar diep in de ogen en probeerden het nog een keer…

“En nu?” vroeg het meisje aan de jongen… “Nu ben je mijn vriendin!”

Lachend strompelden beide kinderen de tent uit…. “ONS GEHEIM!”, hadden ze elkaar plechtig beloofd.

De zomer kabbelde voort, wat hadden ze een lol samen.
Zoenen?
Nou, dat hebben ze nog wel een paar keer geprobeerd; uiteindelijk hebben ze samen besloten dat zoenen zo’n stom klef gedoe is dat “de saaie oudere jongens en meisjes” deden om bijzonder interessant te doen.

School begon…

Voor de komende twee jaar kwam hij haar iedere ochtend ophalen en liepen ze hand in hand naar school.
Zo menig geheim hebben ze met elkaar gedeeld totdat ‘de volwassenheid’ hun uiteindelijk heeft ingehaald.



Kinderen... dat waren nog's tijden!


Groeten,

Gaabs



afbeeldingen gevonden via Google, copyright onbekend

Up close and personal… in a way…

Ruim 42 ½ jaar zijn het nu sinds zij voor het eerst het licht buiten de beschermende omgeving van haar moeders baarmoeder heeft gezien.

Zoals wel iedereen heeft ook zij een bewogen leven geleid tot de dag van vandaag en hopelijk nog heel wat bewogen jaren voor de boeg…
Ooit was er een tijd, voordat het besef en de ervaringen die het leven met zich mee brengen ook haar hadden bereikt, dat ze zorgeloos van dag tot dag holde met alleen en louter een blije glimlach op haar jonge gezicht.
Dat duurde niet al te lang…
Er bleef de muziek; muziek is er immers in alle verscheidenheid en ook in mineur en adagio…
Ook bleven er enkele mensen, als een constante, in haar leven sinds de dag van haar geboorte.
Velen heeft ze echter ook al moeten laten gaan.
Deze verleden week kwam ze wederom tot de erkentenis hoe gemakkelijk het is te genieten van de constanten in het leven en hoe zwaar het weegt op de ziel als die lijn abrupt wordt afgesneden.
Hoe het kan voelen alsof er een gat wordt geslagen…

Het is zo makkelijk aan iemand te denken zo nu en dan, wetend dat ie het goed maakt, makkelijk te denken dat men “gewoon” elkaar wel weer ziet en dat een afstand van ruim 250km (ontstaan door verhuizing) toch niet zo ver is.
Wat is het makkelijk aan te nemen dat het zo blijft… het alternatief is immers te pijnlijk je voor te stellen… en waarom zou je?
Het gaat iedereen toch goed!?

Verleden zaterdag heeft ze de reis van die ruim 250km afgelegd omwille van een van die "constanten pilaren”, oh hoe leuk had het kunnen uitpakken had ze die reis toch maar iets eerder ondernomen.
Nu zag het wederzien er toch wel heel anders uit dan ze zich had voorgesteld.

De stoet was lang, heel lang… tranen prikten in haar ogen toen ze door haar zonovergoten geboortedorp wandelde.
En ook op dat moment was er de muziek…
Muziek die alle herinneringen opriep aan hoe het altijd was geweest.
Hoe die “constante vriend” altijd was geweest… net 14 jaar toen zij werd geboren; haar en zijn vader waren vrienden sinds ruim 52 jaar.
Toen zij opgroeide werd hij al een man, een waarachtig en integer mens net als zijn vader en de hare.
Het had een leuke zonnige wandeling moeten worden…
De stoet was lang, de zon scheen maar de schaduwen hingen zwaar.

Het enige dat ze nog hardop kon stamelen alvorens ze schoorvoetend wegliep bij het open graf van de oude vriend waren de woorden: “Hey, als we elkaar de volgende keer tegen komen dan moet je wel weer vrolijk zwaaien.”


Ze heeft nooit geweten hoeveel die oude vriend betekende… hij was er altijd maar “gewoon”.