M.O.M. 21 januari, 2013 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 14 januari, 2013 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 7 januari, 2013 ____ "Incognito"

THEMA: Incognito


Hallo allemaal...!

"Incognito"... dit woord brengen we meestal in verband met iemand die dus niet herkend wil worden.
Ik dacht dus aan bepaalde mensen, ook aan dieren (stel je nu toch eens de heremietkreeft voor of de octopus, een kameleon of de koekoek).
Ik dacht zelfs aan mezelf in de een of andere gekke situatie, momenten dat ik liefs in de grond had willen wegzinken of incognito was geweest... hahaha...
Meestal verstop ik me echter liever niet, voor niets en niemand.

Nog een interessante verzameling links m.b.t. 'Incognito'
vind je HIER

Voor deze M.O.M. echter wil  ik jullie een groep mensen voorstellen die "Incognito" een heel nieuwe en swingende betekenis geeft.

INCOGNITO ___ The Official Site

Ik kwam ze voor het eerst tegen op het North Sea Jazz Festival in 1995.

SWING ZE...!





Enne? Leuk?

Have fun,

Gaabs

M.O.M. 7 januari, 2013 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

Help!!!... Ik kom niet meer bij met bloggen...

Hallo allemaal...!!!

Te allereerst wens ik iedereen alsnog een mooi, gelukkig, goed, gezond en voorspoedig 2013 toe!!!

Sorry dat ik het dagen en dagen af heb laten weten hier in bloggerland maar het is me werkelijk niet gelukt om ook nog te bloggen en aan alle (zelfs niet mijn eigen M.O.M.) challenges deel te nemen zoals als ik dat gewoonlijk doe!

Gaabs had echt te druk, het werd iedere nacht te laat, iedere ochtend vervolgens ook...
Alle gewone bezigheden/opgaven/verplichtingen en zo moesten gewoon doorgaan naast al het vermaak en gefeest met familie en vrienden.

Het spijt me, maar bloggen raakt bij mij dan hopeloos achterop!

Ik hoop dat jullie mij mijn 'gespijbel' kunnen vergeven!?

Bloggen moet voor mij leuk en ontspannend zijn (althans meestal), niet voelen en op me drukken als nog een verplichting erbij.

Ik bedankt me voor iedere creatieve bijdrage en alle gedeelde gedachten op mijn blog en bij de M.O.M. die jullie allen hebben aangedragen in 2012 en ik hoop dat we gezellig met elkaar verder gaan in dit nieuwe jaar, 2013.

Ik ga mijn best doen om snel de boel bij te werken...,

i.i.g. om gewoon de draad weer op te pakken.

Tot bloggens...

Liefs en zo,

Gaabs

M.O.M. oudejaarsdag, 2012 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 12, week 52, 2012 ___ "Onze Kerstboom"

THEMA: Onze Kersboom

Hier komen ze dan mijn kiekjes van onze kerst(huis)kamer:

Zooooo... nu wens ik nog een keer iedereen een heerlijk kerstfeest toe!

Wij gaan nu eten samen met mijn ouders en dan naar de kerstnachtmis.

Lekker in de stemming komen....

Na de kerkdienst lekker in onze kerst-huis-kamer aan de Glühwein en zo!

Liefs en tot gauw... Geniet ze!

Gabi

M.O.M. 12, week 52, 2012 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 11, week 51, 2012 ___ "Herinneringen"

THEMA: Herinneringen

Tja... het zijn er nogal veel die ik met me mee draag...

Waar te beginnen?

Met een gedicht dan maar...?

Herinneringen 

De tijd doet gekke dingen, ons hier en nu, even later slechts herinneringen.

Nog maar net gebeurt en alweer verleden…

Wij moeten verder in het hier en het heden. 

Zoals wij toen waren, jong en onervaren, zo zullen we nooit meer zijn.

Het was toen zo fijn, wisten wij veel?

Opeens, ondanks alle idealen, liepen wij braaf in ’t gareel. 

Het verleden maakt ons tot wie we nu zijn;

laten we nooit vergeten wie wij ooit waren.

Nooit vergeten onze idealen…

De wilde haren…

‘Plaatjesboeken kijken’ lijken nu al die jaren. 

Herinneringen aan voorbije dagen, 

dagen vol geluk maar ook dagen vol pijn;

`t zal zo moeten zijn.

Wat nu is, is zo meteen weer verleden…

Is dat een reden? 

Een reden om stil te blijven staan?

Nee… ik wil verder gaan!

Verder werken aan mezelf en mijn idealen,

het leven omhelzen en beminnen…

Iedere dag, elke minuut doorleven en zo scheppen…
NIEUWE HERINNERINGEN 

©Gabi Bakker-Kuessner 2012

M.O.M. 11, week 51, 2012 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 10, week 50, 2012 ___ Een heel bijzonder mens...

Vertel je verhaal; de startzin voor vandaag is:

Ooit, heel lang geleden in een land heel, heel ver van hier;

Het was in de tijd toen de mensen nog om elkaar gaven en men begaan was met het lot van zijn medemens...

Een heel bijzonder mens...

Ooit, heel lang geleden in een land heel, heel ver van hier;
Het was in de tijd toen de mensen nog om elkaar gaven en men begaan was met het lot van zijn medemens...
Leefde er een kleine jongen in dat land; samen met zijn vader, moeder en zijn zeven broertjes en zusjes.
Ze hadden met vijftien kinderen moeten zijn maar de goden hadden anders beslist.
Zijn ouders waren boeren, ze hadden niet veel en het leven was soms zwaar.
Ondanks dat leefde het gezin in harmonie en waren ze gezegend met vele oude wijsheden.
Al bijna vier jaar was het geleden dat de regent en geestelijk leider van hun land was overleden toen diens vertrouwelingen op zoek gingen naar de opvolger… ze gingen op zoek naar de reïncarnatie.
Na heel wat omzwervingen en het raadplegen van des land grootste orakel kwamen ze uiteindelijk aan in de streek, dan in het dorp en uiteindelijk bij de ouders van de kleine jongen; via hun bij hem.
Ze geloofden er heilig in dat de kleine jongen de wedergeboorte was van hun geliefde en vereerde heilige leider.
Wie er nog twijfels hadden onderwierpen het kind aan een heleboel tests en vragen om uit te zoeken of hij wel was wie hun hoopten/vermoedden te hebben gevonden… Er bleven geen twijfels bestaan.
Het jongetje was nog maar twee jaar toen zijn verdere leven voor hem werd bepaald en het lot van zijn volk en land in zijn kleine handjes werd gelegd.
Wat een ongelofelijke opgave…
Zo werd hij gescheiden van zijn familie en moest hij mee naar de heilige stad om daar te worden opgenomen en opgevoed in het klooster zodat hij kon leren wat hij nodig zou hebben om die grote schoenen te vullen die zijn voorganger voor hem had achtergelaten.
Zijn familie werd rijkelijk beloond en er viel zijn ouders grote eer ten deel.
Ze kregen land in de buurt van de heilige stad, een grotere boerderij dan ze ooit hadden durven dromen, zelfs werkkrachten.

De kleine jongen alhoewel vereerd, aanbeden en op handen gedragen, was vaak eenzaam en miste zijn moeder, vader en de andere kinderen.
Zijn opvoeding door de monniken geschiedde liefdevol, heel zorgvuldig maar ook strikt conform de regels van hun geloof.
Het kind moest worden klaargestoomd voor zijn grote taak en verantwoordelijkheden.
Volledig afgeschermd van de buitenwereld groeide hij op omgeven door een ander soort liefde, dat wel, maar zonder zijn moeder op enkele kostbare momenten na als zij op audiëntie mocht komen samen met zijn grote zus.
Op de dag van zijn inhuldiging was hij nog maar vijf jaar oud, daarom bleef het regentschap in handen van een waarnemer tot de dag dat hij klaar zou zijn voor zijn ambt dat hij uiteindelijk, vervroegd, op vijftienjarige leeftijd mocht aantreden omdat de waarnemend regent nogal in ongenade was gevallen in de ogen van het volk en de wereld.
Zo jong als hij was drukte zijn regentschap zwaar op zijn schouders en leek het vaak alsof hij de last en de tranen van zijn hele volk met zich mee moest dragen.
Het volk ging gebukt onder het juk van een grote agressor in die tijd maar hun geloof keurde iedere vorm van geweld af…
De jonge regent zocht helaas te vergeefs naar manieren een oorlog af te wenden en moest mee aanzien hoe zijn volk, de zijnen en hijzelf werden vernedert, hoe hun dierbare geloof en intellectuele erfgoed met voeten werd getreden. Het waren zware tijden…
Politieke onlusten en rellen werden gevolgd door jaren van onderdrukking.
De jongen werd een jonge man, hij voltooide zijn opleidingen met glans maar was vaak verdrietig om alles dat gebeurde en waar hij zo weinig invloed op had in die tijd.
Hij groeide in kracht en wijsheid maar uiteindelijk moest hij zijn geliefde thuisland ontvluchten en ging op vierentwintigjarige leeftijd in ballingschap van waaruit hij wel zijn land bleef besturen…

Ik kan nog wel even doorgaan met dit verhaal over dit bewogen leven van een, in mijn ogen, heel bijzondere en wijze man maar er zijn andere bronnen die het hele verhaal veel nauwkeuriger weergeven dan ik dat zomaar uit mijn mouw kan schudden.

Ik heb in ieder geval enorme bewondering voor deze inmiddels oudere heer en zou me vereerd voelen als ik hem ooit mocht ontmoeten.

Weten jullie over wie ik het heb?

Nog een hint;
Hij ontving op 10 december 1989 de Nobelprijs voor de Vrede.

Zo zouden we er meer moeten hebben op de wereld…

Alle goeds wens ik jullie allen,

Gaabs

M.O.M. 10, week 50, 2012 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 9, week 49, 2012 ___ "Advent"

THEMA: Advent

Yep... voor mij wederom een M.O.D. Mijmeren op Dinsdag... hahahaaa...

Omdat eigenlijk alles dat ik had willen vertellen bij dit thema al door de overige deelnemers is gezegd heb ik besloten enkele voorbeelden te laten zien van wat advent en -kerststukjes die ik vorig jaar en het jaar daarvoor heb bedacht en gemaakt...
Dit jaar ben ik ook daar nog niet aan toe gekomen... help...
Dus even een stukje creativiteit van de vorige ronde zeg maar.
Misschien vinden jullie het wel leuk mijn eigen creaties (pfffffffffff...) te bewonderen!?

Veel plezier ermee... geeft zeker alvast een lekker sfeertje...

Een fijne advent allemaal...




Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 9, week 49, 2012 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 8, week 48, 2012 ___ "De GOEDE oude tijd"

THEMA: De goede oude tijd! 

Tja, nu is het al woensdag en eindelijk kom ik, misschien zo’n beetje half zeg maar, aan mijn eigen M.O.M. toe… het is toch echt niet te geloven!

Nog ”Photosunday”, nog “Camera Critters” hebben mij gezien afgelopen weekend en ook bij de DIDI schitter ik alleen maar met mijn afwezigheid… pfffffffffffff… Nou zeg!

Alle ideeën die ik had voor bovengenoemde ‘loggies’ zijn verzopen in de ruige golven van de alledaagse sleur. BAH!!!
Hier baal ik echt van…
Sorry voor dit gezeur maar ik moet even mijn hart luchten! Haaaaahhhhh…

Naast de sleur kwamen er ook wel wat gezellige momenten voorbij gelukkig, maar juist daardoor heb ik nog minder tijd voor mezelf over gehouden.
Nou ja, ik ben vast niet de enige in bloggerland die het soms zo vergaat.

O.K…..

Terug naar de goede oude tijd dan maar?

Waar denk ik eigenlijk aan als ik zeg “De goede oude tijd”?...
Bedoel ik dan de tijd, zo’n +/- 40 jaar geleden toen ik nog een klein meisje was?
Of bedoel ik de tijd nog veel langer geleden? Lang voordat ik er überhaupt was?
Misschien allebeide wel een beetje…
Ik denk dan aan “De GOEDE oude tijd”; niet aan de tijden van oorlog en ontberingen, niet aan de armoede (die er nu trouwens ook nog steeds bestaat), niet aan gebrekkige gezondheidszorg en ook niet aan het feit dat wij vrouwen vroeger vrijwel geen rechten hadden.
Ik zie voor mijn geestesoog dan altijd de mooie momenten, de plaatjes van de volmaakte eenvoud van het leven en het simpele, gewone geluk dat mensen daaruit konden putten.

Dat de oude tijd vaak alles behalve GOED was dat is uiteraard een feit…

Eigenlijk wilde ik een mooie foto show maken voor deze M.O.M.; helaas ben ik er niet aan toe gekomen en gaat me dit ook vanavond niet meer lukken.
In plaats daarvan zit ik nu gewoon even te mijmeren.

Waarom zeggen we altijd “De goede oude tijd” als we toch donders weten dat het niet altijd even rooskleurig er aan toe ging destijds?
Volgens mij hunkeren wij allen zo nu en dan gewoon naar die eenvoud van toen en naar de vele malen langzamere levensstijl van vroeger.
Waarom moet alles zo gejaagd tegenwoordig?
Is het eigenlijk niet genoeg te doen wat nodig is om te kunnen leven en het daarbij te laten?
Waarom jagen we allen het geluk na, streven we alsmaar naar MEER terwijl we eigenlijk alles al hebben en meer; het geluk voor onze voeten ligt?
Zijn we simpelweg vergeten ons te bukken om het op te rapen?

Ik ben geen uitzondering in dit leven op al mijn medemensen hoor… ik laat me net zo meeslepen, als alle anderen, in deze “RATRACE” die we de moderne samenleving noemen.
Maar waarom?... Weet jij het?

Soms verlang ik heel erg naar de eenvoud en rust van weleer.

Hebben jullie dat ook?


Zullen we vanavond eens gewoon de computer uitzetten, ook de elektrische verlichting en met een brandend kaarsje op tafel gaan zitten, al dan niet samen met een partner of vriend, om gewoon van de rust en elkaar te genieten?

Soms verlang ik hier heel erg naar…



Een fijne avond allemaal.



Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 8, week 48, 2012 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 7, week 47, 2012 ___ Oh, what a day…

Vertel je verhaal; de startzin voor vandaag is:

“Hoe voelt dat nou, alweer een jaar ouder?" Een beetje wazig keek ze hem aan, dan heel langzaam, verscheen er een glimlach op haar gezicht...

Oh, what a day…

“Hoe voelt dat nou, alweer een jaar ouder?" Een beetje wazig keek ze hem aan, dan heel langzaam, verscheen er een glimlach op haar gezicht...
Wat voor een dag… vreselijk gewoon!
Daar zat ze dan tegenover hem… helemaal nat geregend, met haar haren tegen haar voorhoofd geplakt, uitgelopen eyeliner en volkomen gestrest.
Eindelijk samen met haar steun en toeverlaat, samen aan een heerlijke mok hete chocomel…
Ze had wel kunnen huilen… nee niet van verdriet maar van opluchting.
Hij was de rust zelve… altijd… DE ROTS IN DE BRANDING.
Terwijl hij haar aanhoorde wreef hij zachtjes haar handen warm in de zijne en streek hij haar natte haar, met een tedere veeg uit haar gezicht; ziezo.
Ze vertelde… en wat deed haar dat goed…

Ze was die ochtend al heel vroeg uit huis gegaan, om 5.15u om precies te zijn, omdat ze naar de vroege dienst moest. Het weer was vreselijk; winterse buien, gladheid op de wegen, nauwelijks zicht…
Ongeveer halverwege de ca. 50km die ze moest rijden schrok ze opeens wakker uit haar gedachten aan het werk voor die dag en over allemaal “ditjes en datjes”.
Voor haar doemden opeens felle remlichten op uit de duisternis die plotseling alle kanten op leken te springen… een crash!
De auto voor haar was in een slib geraakt; eerst de vangrail in maar dan toch terug de weg over zo de berm in, waar de auto over de kop sloeg om uiteindelijk op z’n dak en aan alle kanten gedeukt, bedekt met modder bleef ie liggen in de greppel.
Me god… ze reageerde gelukkig goed en op tijd.
Als een film rolden alle plaatjes door haar hoofd van wat nu te doen; gelukkig maar.
Maar twee weken geleden had ze een cursus EHBO gedaan en die kwam nu goed van pas.
Ze stopte zelf op de vluchtstrook op een veilige afstand van het wrak, nog steeds was geen enkele  andere automobilist in zicht, ze besefte dat ze nu moest handelen en wonder boven wonder overwon de rede de schrik.
Dus deed ze wat ze moest doen; er zaten drie mensen in die verongelukte auto.
Omdat het wrak werkelijk vreselijk in de kreukels lag en er benzine weglekte bij een nog steeds draaiende motor besloot ze, zo snel ze kon, de inzittenden uit die auto te trekken.
Dat viel niet mee maar gedreven door de moed van de wanhoop lukte het haar… Maar goed ook want luttele ogenblikken later vloog het wrak in lichterlaaie.
Een van de slachtoffers gaf geen enkele krimp, de twee anderen waren bij bewustzijn, een van hun had duidelijk z’n been gebroken, de derde was vooral van slag zo leek het.

Er kwam maar geen andere auto aanrijden en zo zat er niets anders op dan de gewonden even alleen te laten om, via een praatpaal, de hulpdiensten in te schakelen.

Het duurde niet lang gelukkig voordat politie en ambulances er waren… wat een opluchting…

Pas nadat ze de slachtoffers in goede handen wist en een ambulancebroeder haar apart nam om even bij te komen drong een en ander tot haar door.
Ze was volkomen doorweekt, zat onder de modder en zelfs onder het bloed van een van de slachtoffers.
Die man van de ambulance wilde weten of het wel goed ging met haar… “Ja, hoor… het gaat wel”.
Ze kreeg het advies om die dag maar niet meer te gaan werken en in plaats daarvan even rustig aan te doen; liefs iemand op te zoeken om misschien haar verhaal bij te kunnen doen want, zo werd gezegd, alles dat ze daarnet had gezien kon nog wel enige impact hebben.
Een van de politieagenten vroeg haar of ze mee kon rijden om een verklaring af te leggen, te vertellen wat ze had gezien, ze zou dan ook eindelijk op haar werk kunnen bellen waarom ze er nog niet was en een vriend of familielid. Zo gezegd, zo gedaan…
Op het politiebureau durfde ze uiteindelijk de vraag te stellen hoe het met de slachtoffers gesteld was, vooral die ene die bewusteloos leek…
Het antwoord was niet zo mooi; die ene, een jonge vrouw, bleek niet bewusteloos maar op slag dood te zijn geweest, die twee anderen waren behoorlijk gewond.

SLIKKEN!

Je hebt gedaan wat je kon… werd er gezegd; toch bleef ze met een onbeschrijfelijk vreemd gevoel achter.

Ze kon gaan, ze had haar beste vriend opgebeld en alleen nog maar gevraagd of hij tijd had omdat ze hem echt nodig had… het was goed.
Nog steeds drijfnat, koud en vies was ze bij hem aangekomen; hij schrok toen hij haar zag.

Daar zaten ze dan samen aan de chocomel… het verhaal was er eindelijk helemaal uit en ze huilde; ze huilde omdat ze niet meer had kunnen doen, van de schrik, van alle opgekropte emotie.
Hij bleef maar herhalen hoe dapper ze had gehandeld en dat ze toch niet meer had kunnen doen.

Uiteindelijk werd ze rustig…

Samen reden ze naar haar huis zodat ze zich kon opknappen; ze zouden daarna iets leuks gaan doen om op andere gedachten te komen.
Een paar uur later toen ze samen door een winkelstraat liepen te slenteren, het was al ergens in de namiddag, vroeg hij het opeens: “Hoe voelt dat nou, alweer een jaar ouder?"
Ze keek hem dus even wazig aan, zuchtte en besefte toen dat ze haar eigen verjaardag was vergeten… “Kom…” zei hij, “Laten we een cadeautje uitzoeken…”

Samen liepen ze verder en met een glimlach op hun gezicht beseften ze beiden dat het maar iedere keer een feestelijke gebeurtenis is als men z'n verjaardag weer kan vieren; het is zeer zeker niet vanzelfsprekend.

Even terzijde: 

Dat allemaal gebeurde in een tijd toen er nog geen (of nauwelijks) gsm-telefoons in gebruik waren, namelijk in 1988.

Thats all for now folks...

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 7, week 47, 2012 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 6, week 46, 2012 ___ Zo was 11 November altijd voor mij…

Hallo allemaal...

Helaas ben ik er werkelijk en met de beste wil niet eerder aan toe gekomen mijn verhaal op te schrijven voor deze M.O.M. dan vandaag.
Maar niet getreurd... Beter laat dan nooit... Bij deze dan alsnog!
Het is dus eigenlijk een M.O.D. geworden...

____________________________________

ONDERWERP:

11 November

Zo was 11 November altijd voor mij…

Als kind voelde ik me ieder jaar weer heen en weer getrokken tussen Sint Maarten en het beginnende carnavals gebeuren… Sint Maarten won ieder jaar opnieuw. 

Carnaval begon voor mij persoonlijk eigenlijk pas ergens in februari belangrijk te worden.

Bij ons in het dorp en ook in de andere gemeenten in de ruimere regio kent Sint Maarten een rijke en kleurrijke traditie.

Op school, in de kerk en ook thuis werd uitgebreid aandacht besteed aan het verhaal en de betekenis van Sint Maarten.

Alle kinderen waren ieder jaar noest bezig met het vervaardigen van de mooiste en soms ingenieus ontworpen lampionnen. Er werden heuse wedstrijden “lampion bouwen” gehouden.

Meestal was het de bedoeling dat je in je lampion iets uit het Sint Maarten verhaal uitbeeldde of iets anders dat aansloot bij de gedachte/betekenis van het feest.

Ik realiseer me nu opeens dat ik nog niet heb verteld waar ik dan eigenlijk vandaan kom…

Jongens… wordt het toch opeens tijd met de billen bloot te gaan….

Gaab is allochtoon; geloof het of niet!

Ik ben in het Duitse dorpje Waldniel, dat in de redelijk pittoreske gemeente Schwalmtal ligt, geboren.

Das dus net over de grens bij Roermond.

Net na mijn negentiende ben ik echt in Nederland komen wonen.

Schwalmtal en de mensen daar zijn eigenlijk ook een soort Limburgers; zelf qua taal…

Ik zeg altijd je hebt Nederlandse en Duitse Limburgers daar zo langs de grens.

De gesproken dialecten komen soms toch wel erg overeen, zo ook de folklore.

Na een half jaar in Den Haag op kamers te hebben gezeten ben ik terug gekomen in het Limburgse.

Maar liefs negentien jaar ben ik toen in HET ECHTE LIMBURG gaan wonen, namelijk in Venlo totdat ik 2008 naar Noord Holland ben verhuisd.

Terug naar Sint Maarten…

Bij ons in ’t dorp, zo ook in alle andere dorpen in diezelfde streek, leefden we dus allemaal erg naar die dag toe.

Wat was dat spannend; eigenlijk een beetje zoals de Sinterklaasavond voor de Nederlandse kinderen.

De huizen en tuinen werden versiert met lampionnen en kaarsjes, iedereen oefende de oude liederen weer, zelfs de volwassen mensen.

Op school werd er zelfs voor geoefend.

Op de dag/avond zelf lag er altijd een haast ‘van spanning en verwachting knisperende' sfeer over het dorp.

Net voordat het donker werd, werd zich op een afgesproken locatie, meestal op het schoolplein of op het dorpsplein, verzameld en enigszins in formatie opgesteld.

Eerst de harmonie, dan de kinderen erachteraan… 

Op de een of andere manier had iedereen er enorm zin in en letten de grote kinderen op de kleintjes; de volwassenen die meeliepen letten op dat niemand zich brandde aan de kaarsen en fakkels.

De brandweermannen liepen mee voor de veiligheid en de politie escorteerde de hele stoet (de opkomst was echt altijd fors) langs een vooraf vastgelegde route.

Wij als kinderen vonden dat allemaal maar wat bijzonder en interessant, het gaf iedereen het gevoel toch wel met iets belangrijks bezig te zijn denk ik.

Opeens viel echt de avond, alle lichtjes waren aangestoken en de harmonie warm gespeeld…

Daar liepen we dan met rillingen over de rug, zingend zo luid en mooi als we konden en zo ontzettend trots op het hele gebeuren, op elkaar en ook een beetje op ons zelf en de lampion die we aan de lange stok in onze handjes hielden zo hoog boven ons hoofd als we maar konden.

Wat een feest was dat!

Het door mij, en door de meeste andere kinderen ook denk ik, met iets van ongeduld verwachte moment waarna we dus heel erg uitkeken, was het als opeens Sint Maarten zelf in zijn mooie lange gewaad met die prachtige cape op zijn fantastisch mooie, grote paard langs de stoet verscheen.

Op zijn paard, dat met hoog verheven hoofd in een mooie draf langs de optocht liep, voegde hij zich bij ons om voorop naar het grote vreugdevuur te rijden dat altijd al in lichterlaaie brandde bij aankomst van de zingende menigte.

Sint Maarten reed iedere keer meerdere rondjes rond dat enorme vuur op zijn dappere ros.

De stoet stond dan stil rond dat vuur en allen keken vervuld van een soort blijdschap en bewondering toe hoe de ridder zijn cape van zijn schouders trok, ermee van het paard sprong, het met zijn zwaard in tweeën deelde en de ene helft aan de in vodden gehulde en bibberende bedelaar gaf die bij het vuur kwam zitten om een beetje warmte te vangen op die koude winteravond.

Het was iedere keer gewoon aangrijpend zo mooi werd dat stukje uit het verhaal uitgebeeld; ik kan me herinneren dat menig een wel wat traantjes stond weg te pinken.

Wij kinderen stonden ons te verdringen om zo dicht bij Sint Maarten en zijn paard te kunnen komen als mogelijk… als het je dan nog lukte om hem de hand te kunnen geven en je zelfs het paard had mogen aaien dan voelde je je koning te rijk.

Tja… zo ging dat bij ons in het dorp… Ik heb er hele mooie herinneringen aan, terwijl ik zit te typen voel ik hetzelfde in me opborrelen als toen.

Na afloop kregen alle kinderen een hele tas met lekkers mee naar huis… uitgereikt door Sint Maarten en zijn helpers (nee geen pieten…;-) ).

De oudere kinderen liepen die avond, net als in Nederland, ook nog zingend langs de deuren.

Eigenlijk was Sint Maarten voor mij als kind een van de mooiste feesten in het jaar waar ik heel erg naar uitkeek.

Deze keer geen foto's helaas, das omdat ik er geen van heb... jammer genoeg.

Ik hoop dat ik met mijn woorden alleen het plaatje van toen voor jullie heb kunnen schetsen en dat jullie een klein beetje in de betovering, die ik als kind heb ervaren, kunnen delen.

Groetjes,

Gaabs

M.O.M. 6, week 46, 2012 (aankondiging!)

De volgende opdracht is er...

Have fun!

Groetjes,

Gaabs