Photo Monday 004

Schrijf hierbij een verhaal, van minimaal 150 woorden

Photo Monday, ook mee doen lees de spelregels

DE HERFST…

DE HERFST DES LEVENS…?  Gewoon mijn overpeinzingen…

De herfst; waarom is het toch dat een ieder de herfst verbind met iets dat ten einde gaat?
Ligt in de vruchten en zaden die tot rijping komen, en die de herfst ons brengt als een zalig cadeau, dan niet juist het nieuwe begin verzekerd?
Zonder die vruchten geen nieuw begin…
Al onze wijsheid vergaard met de jaren… een nieuw begin voor de jeugd mits goed gedeeld.
Niet opgedrongen maar gegeven.
Een zaadje alvast geplant, levend, om te ontluiken in de lente.
Om tot bloei te komen in de zomer en, wederom in de herfst, te rijpen tot de bron voor een vruchtbaar voortbestaan.

Dus… in mijn ogen… DE HERFST, een nieuw begin!

Is het niet veel fijner om ouder te worden met die gedachte?

Groeten,

Gaabs

En hier nog een toegift; een gedicht dat ik enkele jaren geleden heb geschreven:

Photo Sunday

Photo Sunday Photo Challenge

The week of Feb 26, 2012 theme is:

Shiny

Hier komt mijn glimmertje...

De foto is door mezelf genomen op 5 augustus 2009
In de dierentuin in de  Duitse plaats Krefeld.
Het was zooooooooooooo heet die dag, toen ik die kleine gozers in hun 

pool hun speelse rondjes zag zwemmen wide ik maar een ding...

OOK HET WATER IN!

Groetjes,

Gaabs

Thursday Challenge 043

TWO...

Gaabs zo'n 4 jaar geleden... ;-)

Meer weten over of ook meedoen met Thursday Challenge? Klik hier!

Have fun!!!



Groeten,

Gaabs

Dinszin

Bezig met Blog hoppen ging ik weer eens op visite bij Aline.

Haar uitdaging "Dinszin" viel mij op... ik dacht laat ik het ook eens proberen!


Hier dus mijn versie/vervolg op het thema voor deze week:


ZE LIEP NAAR BINNEN EN LEIDDE HEM NAAR DE TAFEL.
Hij was gekleed in een simpele spijkerbroek en een geruit shirt; zij daarentegen was gehuld in een glanzende zwarte bontjas.
Samen waren ze best een opvallende verschijning te noemen; hij en zijn beste vriendin en grote liefde.
Heel zorgzaam en oplettend liet zij hem plaatsnemen op een stoel aan een tafeltje bij het raam van het kleine restaurantje.
Tegenover hun zat een heel mooi jong meisje…
Zij had hem nog nooit eerder gezien en wist niet wie of wat te verwachten.
Teder glimlachend reikte ze hem haar handen en zei dat ze hem heel knap vond waarop hij haar vroeg of ook hij eens goed naar haar zou mogen kijken… “Dat is goed” zei het jonge, nu ietwat verlegen, meisje.
Dus stond hij op, heel voorzichtig liep hij om het tafeltje heen om dicht voor haar te kunnen staan.
de elegante dame in de bontjas, die al die tijd aan zijn zijde was gebleven, leidde hem tot heel dicht bij het meisje…
“Mag ik?” vroeg hij nog een keer; “ja” en toen legde hij zijn handen heel teder om haar gezichtje om zich zijn beeld te vormen. “Jij bent mooi” zei hij met zachte stem…
Stralend gingen ze weer zitten, nu dicht bij elkaar… De dame in de bontjas lag aan hun voeten; tevreden.
Na een tijdje verlieten ze met hun drieën het lokaal en liepen naar het park zodat de dame genoemd ‘LADY’ het er eens even van kon nemen.
verlost van het tuigje en de riem rende ze vrolijk blaffend rond.
Dat kon nu, nu haar beste vriend er een lieve vriendin bij had gevonden die haar taak voor eventjes wilde overnemen.

Mooi hé?



Doneer jij ook weleens voor de opleiding van een pup tot blindengeleidehond?

http://www.adopteereenpup.nl/

Busy... but pondering...

It’s been a while since my last post…

Now, as I sit down at my desk I can’t think about anything worth writing about.
I rephrase; I do (can) think about so damn many to write about that I don’t know where to start.

2012 already has proven itself to be very busy where it comes to me and my private life.

There is my day to day life as usual… BUSY as it is.

Not enough for me it seems …sigh… for I take on even more tasks.

Lately I’m kind of redesigning/rearranging our house… sort of… using the things we already own in a different manner; putting some order into the chaos my husband has been creating carefully to the last few years.
You would be surprised if you could see the effect… SMILE!

Well, I’m pleased how it turned out but worn out do to the workload.
The best thing is that even hubby, who was really bewildered at first, is starting to like the new order and seems to be thankful for it and all my affords, as well my determination to pull this idea of mine through.

Being busy with my hands and legs, my back (aching now) my thoughts are spinning  in a constant twirl about how to complete my daily tasks and the more fulfilling ponderings of my mind; things to write about maybe… to simply wonder about… to be amazed by…
But then, every night when I finally sit down to put all my thoughts into writing: BOOOOMMM… Nothing, my head goes blank.

Maybe I am just too tired to think of anything by than except my hurting feet, legs and back…

But…

I am pleased and proud of what I am/we are achieving.

Well… let’s carry on!

Greets,

Gaabs